"วินาที" ของโอกาส

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

การให้โอกาส...เราจะให้จน "วินาที" สุดท้าย

วินาทีสุดท้าย...คือ บุคคลนั้นเลือกที่จะไม่หยิบหรือสัมผัส "วินาที" นั้นด้วยตนเอง

นั่นก็คือ...ว่า เขาตัดสินใจที่จะเลือกไม่เลือกโอกาสนั้นของเขาเอง

 

ส่วนเรานั้น...อาจผิดหวังหรือผิดความตั้งใจ

แต่สิ่งที่เราพึงเรียนรู้คือ "ใจ" ของเรา และหันมาจัดการใจของเรา

ใจ...ของเรานั้นเป็นสิ่งที่อยู่แนบกับลมหายใจของเราที่มีอยู่

 

จากก้าวย่างของชีวิตที่ข้าพเจ้าใช้นำพาตนเอง ต้องใช้คำว่า "นำพาตนเอง" ก็เพราะว่าเมื่อก่อนเราเลือกที่จะไปนำสิ่งนั้นสิ่งนี้มานำพาตัวเรา แต่เมื่อเส้นทางการเรียนรู้ที่ปรากฏต่อตนเอง สิ่งที่ดีที่สุดของการมีชีวิตอยู่ของเรา คือ การที่เลือกนำพาตัวเราเอง เพราะเราเท่านั้นน่ะจะรู้เจตนาของเราเอง

ในความสัมพันธ์กับบุคคลอื่น...

เขาจะรู้หรือไม่รู้ต่อเจตนาของเราก็ช่างเขาเถิด เพียงแค่เรารู้ในเจตนาของเราเท่านั้นเอง

สิ่งที่พึงทำที่สุด คือ ตรวจสอบใจของเรา

ไม่ก้าวหนี...แต่ยังดำรงอยู่ เผชิญหน้าต่อความจริงที่ปรากฏ ไม่ว่าความจริงนั้นจะเป็นเรื่องราว บุคคล หรือสิ่งต่างๆ ที่มากระทบ เรานั้นมีหน้าที่ประคองลมหายใจของเราไว้เพื่อตรวจสอบ "ใจ" ของเราว่ามีการเคลื่อนหรือกระเพื่อมไปเช่นไรบ้าง...

มันก็เท่านั้นสำหรับ "ชีวิต" ที่ดำรงอยู่

ตราบเท่าที่มีลมหายใจ

 

Sati_resize 
๒๗ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๓

ทุกอย่างนั้นอยู่ที่ "ใจ" ของเราหาใช่ "ใจ" ของใคร

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

เป็นข้อคิดที่ดีแบบโดนใจมากๆๆค่ะ

ขอบพระคุณค่ะ

(^_^)

 

อ่านบันทึกนี้ทำให้หนูย้อนกลับเข้ามามองที่ใจตนเอง ในการทำส่งต่าง ๆ เมื่อก่อนน้อยครั้งมาที่เข้ามาเอาใจใส่ "ใจตนเอง"

แต่ตอนนี้หนูเพียรพยายามเรียนรู้และทำความเข้าใจ "ใจตนเองให้มากที่สุดค่ะ"

 

ขอบพระคุณค่ะสำรับบันทึกแห่งพลังนี้

 

เขียนเมื่อ 

พึงพิจารณา"ใจ" เรานั้นให้ดีดีนะ...

Zen_pics_007 

เจ้าค่ะ ขอบพระคุณค่ะ (^_^)

เข้ามาอ่านบันทึกนี้อีกรอบค่ะ พี่ปุ๋ม

แม้ใจยังไม่เบาได้ตลอดเวลา แต่ลมหายใจก็เป็นเหมือนเครื่องช่วยชีวิต ให้พอพยุงกับสิ่งที่มากระทบใจ กับทุกข์ที่บีบคั้น ลมหายใจและสติช่วยให้อยู่กับชีวิตที่เคลื่อนไปในกระแสแห่งอารมณ์ ที่พัดโหมเข้ามาซ้ำ ให้เรียนรู้และยอมรับความจริงด้วยใจที่อ่อนโยนลง

ไม่มีสิ่งใดที่บังคับได้ เมื่อมีความปรารถนาแล้วไม่ได้มันก็ทุกข์ แต่ลมหายใจสบายที่เข้าออก เป็นเหมือนความอบอุ่นที่โอบกอดใจ ให้ยืนหยัดได้อย่างเข้มแข็ง กับสิ่งที่เป็น

เพราะใจมันยังยึด มันยังเป็น แต่ลมหายใจเข้ามาช่วยพยุงให้เห็น แล้วค่อย ๆ เรียนรู้สิ่งเหล่านี้อย่างเข้าใจ ขอบพระคุณนะคะ ที่นำพาให้รู้จักลมหายใจ

หมายเลขบันทึก

331392

เขียน

27 Jan 2010 @ 10:02
()

แก้ไข

06 Sep 2013 @ 22:18
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก