เมื่อท่านอาจารย์สุดจิต นิมิตกุล ปะทะ ท่านอาจารย์ไกรสุข สินศุข ในหัวผม

 

วันนี้กลับมามหาวิทยาลับปทุมธานี ที่คิดถึงอยู่ตลอด นึกถึงวัน เก่าๆที่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขกับการเรียนหนังสือ นึกๆไปก็นึกถึงคำพูดของท่านอาจารย์แต่และท่านที่คิดอยู่ในสมองคนเดียว แต่ตอนนี้ไม่อยากเก็บมันไว้ อยากจะเอามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกลับเพื่อน ที่ลอยและลอยผ่านไปมาในความคิดถึง บทความของท่านอาจารย์สุดจิต นิมิตกุล และท่านอาจารย์ไกรสุข สินศุข  มันเถียงกันอยู่ในหัวผมมานาน วันนี้จะเอามันออกจากสมองผมเสียที

 

ที่ว่าก็คือท่านอาจารย์สุดจิต บอกว่าน้ำไหล ไฟสว่าง ทางสะดวก นั้นมันคือแนวทางในการพัฒนาชุมชน ของนักปกครอง ไอ้ผมว่ามันก็ถูกน่ะครับอาจารย์  แต่หลังจากที่ผมเอามาพูดให้ลูกน้องฟังมันบอกว่า  มันยังมีต่ออีกน่ะครับลูกพี่ และดีกว่าของอาจารย์สุดจิตอีกด้วย ไอ้ผมก็คิดว่าเดี๋ยวถ้ามันพูดออกมาไม่ดี มันโดนแน่  ที่ลูกน้องผมมันพูดออกมาก็คือ น้ำไหล ไฟสว่าง ทางสะดวก บวกกับซ่องโสเภณี เมื่อได้ยิน มันทำให้ผมโมโหมาก เพราะว่ามันบอกผมช้าไป ถ้ามันบอกผมเร็วกว่านี้คงได้มีโอกาส พูดคุยกับท่านอาจารย์สุดจิตบ้าง ผมอยากฟังคำตอบของอาจารย์สุดจิตจัง เมื่อเวลาผ่านไปได้เรียนหนังสือวิชานโยบายสาธารณะกับท่านอาจารย์ไกรสุข สินศุข ท่านได้ให้แนวทางการพัฒนาที่คล้ายกัน แต่แตกต่างตรงที่ลูกน้องผมมันไม่สามารถต่อความยาวสาวความยืดได้ คำพูดของท่านอาจารย์ไกรสุข คือ น้ำไหล ไฟสว่าง ทางดี คนมีงานทำ  ไอ้ผมก็บ้า ต้องมานั่งคิดอีกว่า จะเอาทางสะดวกดี หรือจะเอาทางดี ดี เห่อๆๆๆๆ มันหนักใจครับอาจารย์ ผมก็นำแนวทางของท่านอาจารย์ที่ให้มา ประกอบกับมีแนวทางของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นที่ตั้ง เชื่อว่าเมื่ออายุถึง 60 คงจะมีคำตอบที่ดีๆ เหมือนที่ท่านอาจารย์ให้ผมครับ