"จักรวาล 1x1 เมตร" หนังสือเล่าเรื่อง 25 นัก ... ณ ชีวิตริมถนนในซอยทองหล่อ (อักษรงาม ภาพสวย)


น้องยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้อ่าน บอกว่า ถ้าผมอ่านแล้วผมจะต้องชอบ

หนังสือชื่อประหลาด "จักรวาล 1x1 เมตร" หมายความว่าอะไรอ่ะ

แถมนามแฝงของคนเขียน คือ "ม.ย.ร. มะลิ" ยิ่งแปลกใหญ่ ไม่รู้จักเฟ้ย

 

 

 

หนังสือเล่มนี้เขาไปรวบรวมอาชีพของคนริมถนนในซอยทองหล่อมาเขียน เรียกว่า "25 นัก..."

เช่น

นักเย็บผ้า นักทำกุญแจ นักลับคมมีด นักปิ้งกล้วย นักขับรถเมล์แดง นักต้มกาแฟเย็น นักบิดมอ'ไซค์รับจ้าง นักต้มเฉ่า นักเข็นถั่วต้ม นักตีโรตี นักคั่วเกาลัด นักปาดข้าวเกรียบ นักขายโชค นักป่นกอย นักหมกไก่ นักเก็บเงินค่าจอดรถ นักแกะขนุน นักทอดปาท่องโก๋ นักเลี้ยงวัว นักปิ้งข้าวเหนียวสมาธิ นักขายกล้วย นักเข็นผลไม้ขาย นักกวาดถนน นักแกงเห็ด และ นักแยกขยะ

โห เก็บข้อมูลมาได้ไง เยอะขนาดนั้น สะท้อนให้ถึงเมืองใหญ่มีคนหลายหลากที่เรา ๆ ท่าน ๆ มักจะไม่ได้สังเกต ปล่อยชีวิตให้เดินผ่านพวกเขาไป

คุณ ม.ย.ร. มะลิ เก็บรายละเอียดได้ละเอียดมาก ๆ มีการวาดภาพประกอบให้เห็นถึงสิ่งนั้นจริง ๆ มิใช่ เล่าแค่ตัวอักษรหรือข้อความพรรณนา

แถมเรื่องราวยังทำเหมือน "นักวิจัย" ลงพื้นที่ ยังไงยังงั้น ... ว่าไป "นักวิจัยชุมชน" น่ามาอ่านจัง

อยากนำเสนอให้ท่าน ๆ อ่านสัก 1 นัก... ครับ

ได้แก่

 

นักเย็บผ้า

 

 

 

 

 

 

 

 25 นัก.... เรื่องราวเจาะลึกสั้น ๆ แต่ได้ความรู้สึกถึง "ลมหายใจ" ของแต่ละชีวิต ... คุณคิดอย่างผมไหม ?

 

ใครอยากอ่านต่อ ... ลองไปหาซื้อจากร้านหนังสือดูนะครับ รับรองว่า ได้อะไรมากกว่าที่เห็นแต่ปกที่ดูจะธรรมดา

เรียกว่า "อย่าด่วนตัดสินใจอะไร จากภายนอก" ... ก็ไม่ผิด

 

บุญรักษา ทุกท่าน ครับ ;)

 

 

ขอบคุณหนังสืองาม ๆ

ม.ย.ร. มะลิ, นามแฝง.  จักรวาล 1x1 เมตร.  กรุงเทพฯ: วงกลม, 2552.

 

หมายเลขบันทึก: 290670เขียนเมื่อ 24 สิงหาคม 2009 12:24 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 14:22 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ


ความเห็น (30)
  • รู้สึกชอบหนังสือนี้จังเลย...อยากอ่านต่อ จะมีโอกาสไหมเนี้ย
  • ชอบเรื่องราวชีวิตของคนหลากหลายอาชีพที่ยึดหลักทางใจแตกต่างกันไป
  • สามารถนำมาเป็นคติเตือนใจตนเองได้ด้วย
  • ขอบคุณ อ.วสวัต ที่แนะนำ

ครูรส

หนังสือให้ข้อคิดได้ดีทีเดียวครับ คุณ ครูรส ;)

สอนเด็กได้ทุกระดับเลยครับ

ขอบคุณมากครับ

เจ๋งอ่ะ หนังสือน่ารักดี อยากซื้อมาอ่านเองแล้วก็ให้หลานอ่านด้วย เป็นการลงไปสัมผัสกับคนที่ทำอาชีพที่เราเคยเห็น แต่ไม่เคยรู้จักรายละเอียดของชีวิตการทำงานเขาจริงจัง ดูข้างนอกก็คิดว่ารู้ว่าเขาทำอะไร แต่รายละเอียดปลีกย่อยนี่น่าสนใจมากทีเดียว

คุณซูซาน Little Jazz วิเคราะห์ได้ถูกต้องแล้วครับ ... อาชีพที่เรามองเห็นนั้น บางทีเรามองแค่ตัวผลลัพธ์ที่ออกมาเท่านั้น แต่อันที่จริงแล้ว แต่ละอาชีพมีรายละเอียดและเทคนิคเฉพาะตัวอีกมากมาย

แต่ที่น่าสนใจ ก็คือ "คน" ที่ประกอบอาชีพนั้น ๆ ชีวิตของแต่ละคน น่าสนใจมาก ๆ ครับ

ขอบคุณมากครับ คุณซูซาน Little Jazz ;)

ขอเพิ่มอีกยาวหน่อย การนำอาชีพต่างๆ มานำเสนอนอกจากอาชีพอันทรงเกียรติในสายตาประชาชีทั่วไปเนี่ย ก็ทำให้ได้รู้ถึงว่าแต่ละอาชีพมีอะไรดี เชื่อว่าทุกอาชีพมีเกียรติของตัวเองทั้งนั้น เพียงแต่คนอื่นจะมองว่ามีเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับประสบการณ์และทัศนคติต่อการมองโลกของแต่ละคน

อยากให้ดูสังคมญี่ปุ่นเป็นตัวอย่าง ลองไปถามเด็กดูสิ ไม่ใช่ทุกคนจะตอบว่าอยากเป็นหมอ พยาบาล ครู ทหาร วิศวกร สถาปนิก แต่จะเจออาชีพแปลกๆ อย่าง อยากเป็นช่างไม้ทำของเล่นจากไม้ อยากทำโยเกิร์ตของฟาร์มที่บ้าน อยากเป็นช่างเป่าแก้ว อยากเป็นคุณแม่บ้านทำของประดิษฐ์ร้อยเยน อะไรทำนองนั้น มันทำให้รู้เลยว่าสังคมเขาให้เกียรติทุกอาชีพ และเด็กก็รู้สึกได้ว่าแต่ละอาชีพมีดี น่าภาคภูมิใจ เลี้ยงชีพได้ และได้ทำตามฝัน ไม่ต้องเดินตาม pattern ที่ระบบการศึกษาขีดและชักนำกันไปตามค่านิยมอย่างบ้านเรา

บ้านเราจบปริญญาเท่านั้นคือใบเบิกทาง แห่กันเรียนเข้าไป จากรร.พาณิชย์หรือช่างกลก็ยกระดับเปิดสอนตรี พร้อมหรือเปล่าไม่รู้ สารพัด...BAC เติมเข้าไปให้เหมือนสถาบันชื่อดัง บรรดาวิทยาลัยครูหรือราชมงคลดั้งเดิมก็ผันตัวเป็นมหาวิทยาลัยหมด มีคนที่มีตำแหน่งวิชาการมาปะชื่อค้ำไว้ก็เปิดศูนย์การเรียนตามห้างได้ คุณภาพมีหรือเปล่าไม่รู้ เอาแต่เงินและปริมาณ แล้วก็แจกกระดาษพิมพ์ลายสวยๆ มีชื่อไปเป็นที่ระลึกให้คนที่จ่ายตังค์ครบสี่ปี เรียนกันห้องละสองสามร้อย รายงานเดี่ยวแทบไม่ต้องพูดถึง อาจารย์จะตรวจไงไหว ก็ copy ส่งกันมาจากเน็ตทั้งนั้น ถ้ามีสปิริตตรวจเข้มหน่อยนักศึกษาประท้วงก็ต้องปล่อยผ่านเพราะกลัวกระทบรายได้สถาบัน

และมักจะเลือกเปิดแต่สาขาที่ตลาดมันล้น ไม่ต้องมีเวิร์คช็อป บรรยายหรือสอนผ่านทีวีอย่างเดียว เปิดกันจัง มนุษย์ศาสตร์ สังคมศาสตร์ บริหาร การจัดการ คอมธุรกิจ ฯลฯ จบมาก็มาเป็นเสมียนบริษัท เซลล์ นายหน้าขายประกัน ขายแอมเวย์ ขายอาหารเสริม พนักงานเคาน์เตอร์เซอร์วิส พนักงานเซเว่น คอลเซ็นเตอร์ ฯลฯ เดี๋ยวนี้เป็นอย่างนี้เยอะจริง เงินเดือนหมื่นนึงก็ดีใจแล้ว คนขายหมูสะเต๊ะหน้าหมู่บ้านที่เราอยู่ได้กำไรเดือนละสองสามหมื่น แบบนี้ถามว่าปริญญากับอาชีพที่ดูเหมือนโก้ใช่สูตรสำเร็จของชีวิตหรือเปล่า อาจจะถึงยุคที่ต้องหันมาดูแล้วว่าปริญญานี่เป็นคำตอบที่เวิร์คมั้ย

แหม คุณซูซาน Little Jazz ;)... ถูกจาย ๆ

"... บ้านเราจบปริญญาเท่านั้นคือใบเบิกทาง แห่กันเรียนเข้าไป จากรร.พาณิชย์หรือช่างกลก็ยกระดับเปิดสอนตรี พร้อมหรือเปล่าไม่รู้ สารพัด...BAC เติมเข้าไปให้เหมือนสถาบันชื่อดัง บรรดาวิทยาลัยครูหรือราชมงคลดั้งเดิมก็ผันตัวเป็นมหาวิทยาลัยหมด มีคนที่มีตำแหน่งวิชาการมาปะชื่อค้ำไว้ก็เปิดศูนย์การเรียนตามห้างได้ คุณภาพมีหรือเปล่าไม่รู้ เอาแต่เงินและปริมาณ แล้วก็แจกกระดาษพิมพ์ลายสวยๆ มีชื่อไปเป็นที่ระลึกให้คนที่จ่ายตังค์ครบสี่ปี เรียนกันห้องละสองสามร้อย รายงานเดี่ยวแทบไม่ต้องพูดถึง อาจารย์จะตรวจไงไหว ก็ copy ส่งกันมาจากเน็ตทั้งนั้น ถ้ามีสปิริตตรวจเข้มหน่อยนักศึกษาประท้วงก็ต้องปล่อยผ่านเพราะกลัวกระทบรายได้สถาบัน ..."

ขอบคุณยามดึกครับ ... :)

อิอิ  ..สวัสดีค่ะ

มาอัพเดทหนังสือใหม่ค่ะ

  อาจารย์หนอน

ไหงคุณครูเอ มาแบบไม่ LOGIN ล่ะครับ ;)

สบายดีนะครับ

ดีคะ ชีวิตที่หลากหลายของคนบนท้องถนนมุมหนึ่งของ กทม.

เป็นสัจธรรมชีวิตของคนบนโลกนี้นับล้านๆชีวิต

ใครได้รับบทไหนมา ก็รับบทลีลาชีวิตนั้นให้ดีที่สุดนะคะ

โชคดีทุกๆคนคะ

  • น่าสนใจ ฝากไว้ก่อน แล้วจะแวะมาใหม่ วันนี้ งานเครียดมากค่ะ กำลังหาเรื่องให้ตัวเองขำอยู่

น่ารักจริงๆ ต้องไปหาซื้อมาอ่านแล้วละ ขอบคุณครับ

ขอบคุณมากครับ คุณหญิง วลัยลักษณ์ งามวิไล ;)

ชีวิตทุกชีวิตมีอะไรให้เรียนรู้ ครับ

อย่าฝากไว้นานนะครับ อาจารย์ศิลา Sila Phu-Chaya  นพลักษณ์ ๙ ...

รีบมาเอาคืนไว ๆ มาม่า และยำยำ คร้าบ ;)

ขอบคุณ คุณ ตาเหลิม ที่แวะมาเยือนบันทึกนี้ ;)

สวัสดีครับ อ.เสือ

       ตามซูซานมาครับ เพราะเชื่อมั่นทั้งซูซาน & อาจารย์เสือ ;-)

       บันทึกนี้ทำให้ความคิดเตลิดเปิดเปิงไปหลายอย่างเชียว

             - นี่คนเขียนเล่มโจมตีเข้าใจกลางเมืองเลย แต่จับ "คนเล็กคนน้อย" มาเป็นประเด็นอย่างนี้ มีเสน่ห์ดี กลางเมืองใหญ่ ชีวิตก็มีสีสัน มีรายละเอียด มีอารมณ์ ฯลฯ ไม่จำเป็นต้องเป็นชนบท

             - แต่ผู้เขียนก็เห็นเขาในมุมของ "นัก..." อะไรสักอย่างเท่านั้น เพราะแต่ละชีวิต ยังมีมุมอื่นๆ อีกมากมาย เป็นลูก เป็นหลาน เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นเพื่อน....เป็นลูกหนี้ ของคนอื่นรายล้อมตัวเขา ฯลฯ

             - ทำไมพี่ดันไปนึกถึงคุณทักษิณก็ไม่รู้ จำได้ว่า คุณทักษิณพยายามทำโรตี 2 ครั้ง ออกทีวี แต่เหวี่ยงยังไง มันก็ไม่แผ่เป็นแผ่น ;-) เป็นความจริงที่ว่า แต่ละงานหรืออาชีพ ล้วนมีทักษะที่ต้องลงมือทำต่อเนื่อง อาจจะเร็ว หรือนาน ก็แล้วแต่ความถนัดของคน

        คติในการทำงานของ "พูดกับลูกค้าดีๆ" นี่โดนใจมากๆ กระชับ แต่ตรงเป้าหมายอย่างที่สุด (จริงๆ แล้วนอกจากพูดดีๆ ยังอาจรวมภาษากาย เช่น รอยยิ้มที่ตา + กริยาที่เป็นมิตร อีกด้วยก็เป็นได้ มันต้องไปด้วยกัน) 

        เห็นด้วยกับ ซูซาน อย่างมากๆ ในเรื่องที่ว่าทัศนคติของคนไทยเกี่ยวกับอาชีพคับแคบเหลือเกิน....

        ตอนพี่สอบ Entrance เลือกวิดยาอย่างเดียว...เพื่อนมันถามว่า (ขออภัย) "มรึง...จบแล้วจะไปทำอะไรฟะ" - เฮ้อ!

อูยยย ความคิดเห็นยาว แต่ concept สั้นครับ อิ อิ ;)

25 นัก... นี่ได้ใจครับ สำหรับคนเขียน เข้าใจค้นหาสิ่งใกล้ตัวมาคิด

พี่ชิวเอ็นสะท้านวิดยา ผมอ่ะ ... ศึกษา พี่ว่า ผมจะรอดไม๊เนี่ย 555

ขอบคุณครับ พี่ชิว บัญชา ธนบุญสมบัติ ;)

สวัสดี ยามเย็น เจ้า

เด็ก ๆ น่าจะ ได้อ่านไหม ค่ะ น้องพอ 5 ปี 8 เดือน ค่ะ แบบว่า ดูแล้ว มีภาพ การ์ตูน เจ้า

สบายดี เน้อเจ้า

เด็กระดับประถมศึกษาสามารถอ่านได้ครับ

เป็นหนังสือนอกเวลา ในวิชาการงานพื้นฐานอาชีพยังได้เลยครับ

ขอบคุณครับ คุณ ครูใหม่ บ้านน้ำจุน ;)

สบายดีนิดหน่อยครับ

  • แวะมาเอาคืนค่ะ
  • อ่านแล้วรักทุกอาชีพค่ะ  จะชื่นชมผู้ประกอบอาชีพที่มีความสุขกับงานที่ทำมาก ๆ ไม่ว่างานนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม หากเป็นงานสุจริต ดีทั้งนั้นเลยค่ะ
  • เห็นอะไรสวยหวาน อาจจะทำให้สดชื่นมากยิ่งขึ้น
  • อาชีพนางรำก็มีความสุขนะคะ เพราะทำให้ผู้ชมมีความสุข

งามมากครับ อาจารย์ศิลา Sila Phu-Chaya นพลักษณ์ ๙

เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เกิดมาเพื่อมีความสุข และทำให้ตากล้องมีความสุขด้วย นะครับ ;)

  • แวะมาส่งภาพข่าวค่ะ เพื่อนท่านอาจารย์ Wasawat Deemarn ตกน้ำ ไปดูที่ลิงค์นี้ค่ะhttp://gotoknow.org/blog/quote/291045
  • เจ้าตัวมาคะยั้นคะยอถามว่าเมื่อไหร่ลงภาพนายเงือกลงสรง ผู้ชายอะไรหัวใจใสเหมือนเด็ก ๆ เพิ่งทราบว่าหนุ่มบนดอยเป็นอย่างนี้กันเยอะ ฮา...ท่านอาจารย์ Wasawat Deemarn เป็นเหมือนกันไหมคะ? สดใสร่าเริงเบิกบาน...แต่สติปัญญาสูงล้ำเกินวัยหลายสิบปี...
  • แวะมาเม๊าท์  ไปทำงานต่อแล้วค่ะ

"นายเหงือกลงสรง" หรือครับ ... อิ อิ ... ดูไม่ได้ซะมั้งครับ

เพราะผมชอบ "นางเงือก" มากกว่า ;)

"เกินวัย" หรือครับ หุ หุ ... ผมยังไม่เข้าขั้น ส.ว. นะคร้าบ อาจารย์นพลักษณ์ ๙

สนใจเป็นทนายความประจำตระกูลผมไม๊ครับ อิ อิ ... เกินวัยเจง ๆ

  • ฮั่นแน่...ในที่สุดก็รู้ความจริงว่าเป็นหนุ่มรวยเงินล้านขนาดต้องจ้างทนายความประจำตระกูล  มิน่าล่ะทำไมทำตัวลึกลับ เพราะต้องปิดบังฐานะนี่เอง
  • ยินดีเป็นที่ปรึกษากฎหมายทางออนไลน์ฟรีค่ะ ... เรียนมาเยอะแล้ว อยากใช้ความรู้แบบได้บุญ ไม่คิดตังค์...เรื่องกฎหมายครอบครัว/มรดกนี่ชอบมากค่ะ  กฎหมายชาวบ้านถนัดนัก

ขอบคุณในความกรุณาครับ ท่านอาจารย์ศิลา Sila Phu-Chaya นพลักษณ์ ๙ ... กฎหมายมีความรู้น้อยเกินไป ทำให้ถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง

มรดกไม่มี มีแต่เรื่องเป็นความคร้าบ อิ อิ

แล้วจะปรึกษาเป็นการส่วนตัว หากทนายเชื่อถือผู้ต้องหา ครับ ;)

ขอบคุณค่ะที่ทำให้รู้จักหนังสือดีๆ

ยินดีและขอบคุณมากครับ คุณ ครูแมว อักษรา ;)...

เล่มนี้เริ่มหายากในท้องตลาดแล้วครับ

สวัสดีค่ะอาจารย์

น่าอ่านค่ะ วันนี้ไปเดินเปิดท้ายมาค่ะ ได้หนังสือเรียนภาษาไทย ตั้งแต พศ 2521 มา 3 เล่มค่ะ พยามยามตามเก็บให้ได้ทุกเล่มตั้งแต่ป.1 - ป. 6 ค่ะ แต่เชื่อมั๊ยคะ ราคาจากหน้าปก 11 บาท เพิ่มมูลค่า เป็น 50 บาท นะคะแต่ก็ซื้อค่ะเพราะตามมานานมาก

อืมม ตามหาหนังสือในอดีตเลยหรือครับ

ของเก่ามีคุณค่าในใจเสมอ

ขอบคุณครับ คุณครู ทรายชล ;)

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี