นั่งดู..ท่ามกลางสายฝน อันฉ่ำชื่น
เหมือนความบ้าคลั่ง..บนท้องฟ้า
การ"คำราม"..แห่งเสียงฟ้าร้อง
เหมือนกู่ก้องให้โลก...ได้ยิน


เม็ดฝนอันหลั่งริน
เหมือนได้ยินเสียง"น้ำตา"
หากเมื่อ..มองอย่างเพ่งพิจ
นั่งนิ่งคิดอย่าง "นิ่งๆ"
ดั่งเพียงมองเห็น
แห่งความเป็นไป..."ธรรม"ชาติ

 


เมื่อความมืด..มาปกคลุม
เสียงคำรามและน้ำตา...
สร่างซา...และหายไป
เหลือไว้เพียง..รอยที่ค่อยเลือน
เลือนหายไป..ตามเวลา