อย่าไปหวังหน้าบ่อหน้า..

ยามเช้าวันนี้ชุนละมุนชุนละเกกว่าจะลงตัวในทิศปกติของคนมีครัวครอบแล้ว  ซึ่งหลากหลายชีวิตคงเป็นเฉกเช่นเดียวกัน  เพราะผ่านพบเป็นประสบการณ์ชีวิตจริงอิงอาศัยกันและกันหลายคนอุ้มลูกมะลุมมะตุ้มทั้งจูงมือถือกระเป๋าอันแสนหนักลากไปยืนรอรถจนกว่ารถโรงเรียนจะมา 

 ทำให้คิดถึงเรื่องการเรียนในสมัยปัจจุบันนี้ว่าคนเราเรียนตรงทางหรือหลงทางกันแน่  อย่างมองเข้าไปในมหาวิทยาลัย 

 ผมอาจคิกผิดก็ได้นะว่า...หลักสูตรที่เปิดเรียนเหมือนสินค้าขายไม่ออกเยอะเลย  ไม่มีใครสนใจ  สินค้าวางไว้นาน ๆ ก็บูดเน่า  แล้วยังไม่มีการทำความสะอาดกันอีก  ทีนี้จะทำอย่างไรครับ 

 ผมว่า...วิชาเหมือนสินค้าอันมีค่าถึงอยู่แสนไกลก็ต้องไปเอามา  เหมือนคนสนใจสิ่งใดแล้วก็เพียรพยายามเอามาเป็นสมบัติของตน  ไม่ใช่หรือ  วิชาเหมือนเกาะแก้วพิสดารมีสิ่งเป็นคุณค่ามหาศาลรอผู้คนไปเที่ยวชมสมใจอยากบ้าง

หรือติดใจอยู่ใช้ชีวิตหาช่องทางเลี้ยงตนเพราะได้วิชามีคุณค่าตนเองเห็นคุณค่าอย่างชัดเจนในวิชาที่ได้เรียนมา 

 การเปิดวิชาใด ๆ ในมหาวิทยาลัยผมว่าควรต่อยอดจากเป็นขั้น ๆ เหมือนบันไดแล้วผู้เรียนคือคนที่มาเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้นนั้นละ 

 เราควรเสนอสินค้าให้เขาเห็นคุณค่าก่อนเมื่อเขาเห็นประโยชน์แล้วคงเดินต่อไปอย่างไม่ลังเลและหลงทาง 

 เรื่องคนเรียนผมว่า...อย่าไปหวังหน้าบ่อหน้า...เพราะทุกซอกทุกมุมมีการเปิดเรียนกันเหมือนทำไร่เลื่อนลอยอยู่แล้วไงละ.