ผู้เขียนนำความทรงจำที่น่ากลัว มาสร้างกำแพงให้ความรู้สึก

   ความฝังใจบางครั้งก็ลืมยาก เช่นผู้เขียนเป็นคนที่ไม่ชอบสายน้ำ เพราะครั้งหนึ่งเมื่อตอนเด็กๆ ผู้เขียนตามพี่ไปเล่นน้ำตามคลอง เนื่องจากว่ายน้ำไม่เป็น ตัวก็ยังเล็กมาก จึงจมน้ำ ครั้งนั้นรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ มันจะล่องลอยไปตามน้ำ มองเห็นก้นคลองใสแหนว แต่ใช้มือยันพื้นทรายไม่ถึง อึกอักๆๆ เหมือนจะขาดใจ พอดีมีมือเพื่อนของพี่มาคว้าเอาไว้ ให้ขึ้นจากน้ำ รอดตายไป

 

 นับจากนั้นเป็นต้นมา ผู้เขียนก็มีความกลัวน้ำ ยิ่งน้ำไหลๆ ยิ่งกลัว เสียงซ่าๆ ก็ระทึกขวัญทุกที เวลาไปเที่ยวตามน้ำกับเขา ดูเหมือนมือไม้ไม่ค่อยจะมีแรง 

 แพ้ทางน้ำ!

 

ห้วงน้ำ จึงเป็นวังวนแห่งความลับ สำหรับผู้เขียนเสมอ เยือกเย็นหนาวเหน็บในหัวใจ ไม่ชอบอยู่ใกล้น้ำคนเดียว

  แต่แท้จริงแล้ว สายน้ำนั้น มีความสวยงามยิ่งนัก มีสีสันที่พิศดารไปตามสิ่งแวดล้อม อาจเขียว ใส หรือขุ่นแดง ก็ตามแต่ธรรมชาติรอบๆนั้น

     เมื่อมีโอกาสมองลึกลงไปในสายน้ำที่นิ่งสงบ กลับมองเห็นภาพสะท้อน ของสรรพสิ่งปรากฏแจ่มชัด ราวกับภาพวาดจากจิตกรเอก หรือสายน้ำไม่ได้น่าเกรงกลัว เหมือนอย่างผู้เขียนเข้าใจ หรือการจมน้ำครั้งนั้น เป็นเพราะความช่วยเหลือจากกระแสน้ำนั้นด้วย ที่อาจจะไหลให้ช้าลงอีกนิด เพื่อรอผู้ที่กำลังจะมาช่วยเหลือ หรือว่าระหว่างที่ผู้เขียนกำลังรู้สึกสำลักน้ำ จะขาดใจนั้น ณ ท้องน้ำนั้น ผู้เขียนยังได้เห็นผืนทรายที่ขาวสะอาด สดใส น่าสัมผัส จนทำให้ลืมความทุกขเวทนาไปได้อีกหนึ่งอึดใจ

   ผู้เขียนนำความทรงจำที่น่ากลัว มาสร้างกำแพงให้ความรู้สึก ไม่ชอบที่จะใกล้ชิดแหล่งน้ำใดๆ ไม่อยากมอง ไม่อยากหรรษาเหมือนคนที่ได้ลงเล่นน้ำคนอื่นๆ

   ต่อแต่นี้ ผู้เขียนจะแบ่งใจรักสายน้ำด้วย จะทำความรู้จักกับเขาให้มากกว่านี้ และคงได้สัมผัสว่าแท้จริงแล้ว ความลับของสายน้ำ กับผู้เขียนนั้น ไม่มีเรื่องที่โหดร้ายแอบแฝงอยู่เลย หวังว่าเราคงได้เป็นเพื่อนกันอย่างสนิทใจในเวลาอันใกล้นี้