ผมคิดว่าวิชาชีพแพทย์คงหนีไม่พ้นที่ผู้ป่วยมาขอใบความเห็นแพทย์ และไม่ตรงกับความเป็นจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องการขอรับรองว่าป่วยและให้พักรักษาตัวย้อนหลัง หรือให้พักนานๆเกินโรคที่เป็น
          แน่นอนแพทย์เองย่อมปฏิเสธการออกใบความเห็นแพทย์ในลักษณะแบบนี้ แต่หลายครั้งที่แพทย์เองต้องเจอบรรยากาศที่ทำให้เหมือนแพทย์ต้องรู้สึกผิดหากไม่ออกให้ อารมณ์โกรธ หงุดหงิด ที่คนไข้หรือญาติส่วนใหญ่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขียนแค่นี้ก็ไม่ได้
        สมัยก่อนผมค่อนข้างแข็งกร้าวมากในเรื่องการปฏิเสธ จะปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใย ไม่สนเพราะเป็นเรื่องของคุณ มันเป็นความผิดของคุณเอง จะมาโยนมาให้แพทย์ร่วมรับผิดชอบได้ยังไงกัน แน่นอนว่าผลลัพธ์ย่อมไม่ดี
        ปัจจุบันผมว่าผม Soft ขึ้น ซึ่งแน่นอนผมยังยึดถือจรรยาบรรณเดิม คือไม่ออกใบความเห็นแพทย์เท็จให้โดยเด็ดขาด แต่จะใช้การพูดจาที่นุ่มนวลมากกว่าเดิม เช่น "ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับที่ออกให้ไม่ได้(ทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้ผิดแต่ก็ต้องขอโทษ) ในเรื่องนี้ในวงการแพทย์เราถือธรรมเนียมปฏิบัติ และยึดมั่นเป็นจรรยาบรรณเสมอมา ลองพูดคุยกับเจ้านายถึงเหตุผลความจำเป็นจริงๆก่อนดีไหมครับ" ส่วนใหญ่ผมจะใช้เวลาในการพูดคุยถึงเหตุผลที่ออกไม่ได้และร่วมช่วยหาทางออกอย่างอื่นให้แก่ผู้ป่วยไปด้วย
        ผลลัพธ์ ดีกว่าแต่ก่อน รู้จากสีหน้าท่าทางของคนไข้หรือญาติตอนออกจากเราไป แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนนะครับ เพราะบางคนก็ไม่รับฟังอยู่ดี บอกเพียงแต่ว่า หากหมอไม่ออกให้ ผมต้องถูกไล่ออกจากงานแน่ๆ ผมก็จนใจ.........