ผมมีความรู้สึกว่า สิ่งที่ผมได้มากกว่า เงินคือ บุญ ซึ่งคนทั่วไปที่ไม่ได้ทำงานอย่างผมคงไม่ได้ทำ บุญที่ผมได้..คนอื่นไม่มีโอกาสได้

 

       “ หื้อแล้วใจ๋ “เป็นภาษาเหนือหรือกำเมือง จำได้ว่าเมื่อตอนที่แม่ต้อยอายุน้อยๆ หากว่าอยากได้อะไร เช่นจำพวกของเครื่องใช้ อุปกรณ์การเรียนที่เพื่อนๆเขามีกันครบแล้ว เรายังไม่มี หรือเสื้อผ้าที่สวยๆ ตุ๊กตา  ก็จะไปอ้อนวอนขอจาก พ่อ แม่ หรือบรรดา ลุงป้าน้าอา ทั้งหลาย แล้วแต่ว่าใครจะมีจิตศรัทธาที่จะช่วยอุดหนุน หากไม่ได้ ก็จะแสดงอาการขุ่นใจ หน้าตาง้ำงอ เพราะไม่ได้ดังที่ใจต้องการ   ไม่พอใจที่ในสิ่งที่เป็นความหวัง อิ อิ

 

          แต่ว่า มักจะมีคำๆหนึ่งที่เหมือนฟ้ามาโปรดคือ เมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้ใหญ่เขาพูดเปรยๆขึ้นมาว่า “ ไปเซาะหามา..หื้อ แล้วใจ๋ “  ก็เป็นอันว่า ตกลงเราจะได้ของที่เราต้องการ  แน่ๆ ผู้ใหญ่ก็จะพูดต่อมาอีกเมื่อเห็นเราออกอาการ ดีใจว่า “ เห็นไหม .. แล้วใจ๋ไปละ..”

 

          คำว่า “ หื้อแล้วใจ๋ “ จึงน่าจะหมายความว่า ตามใจ หรือทำให้ดังใจที่คนนั้นต้องการนั่นเอง  และแม่ต้อยก็ เกือบจะลืมคำนี้ไปเสียแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง

 

          วันที่มีโอกาสฟังเรื่องเล่าจากน้องคนหนึ่ง ชื่อ ชัยพร ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน อีกเช่นเคย น้องเขาตั้งใจที่จะมาเล่าว่าบางครั้งการทำงานกับคนไข้นั้น ถือว่าเป็นเรื่องบุญ ของตัวเอง ใครทำคนนั้นก็ได้ผลบุญนั้นไป

 

          เรื่องของเรื่องมีดังนี้

 

          “ ผมรู้จัก ผู้ชายคนหนึ่งครับ อายุประมาณ ๘๕ ปีแล้ว ลุงแกจะคุ้นเคยกับผมมากๆไปมาหาสู่กัน ว่างๆผมก็จะไปหาแกที่บ้าน ไปวัดความดันให้บ้าง หรือไปพุดคุยบ้าง..ตามประสา ”

 

          “ มีครั้งหนึ่งเมื่อ ไปเยี่ยมพุดคุยกัน ตามปกติ ผมก็บอกว่า วันที่๑๒ นี้จะมาแวะหาลุงใหม่นะ..แกก็รอ “

 

แต่ว่า บังเอิญในวันที่ ๑๐ ก่อนหน้าที่ผมจะไปแค่สองวัน ลุงแกไม่สบายกะทันหัน ญาติลุงจะพาไปโรงพยาบาล.. ลุงบอกว่า .. เดี๋ยว ..รอวันที่ ๑๒ ก่อน..”

 

          “ ลูกๆ ของลุงก็ร้อนใจ มาหาผมที่บ้าน เพื่อไปดูอาการลุง.. เมื่อผมไปดูอาการพบว่าลุง เหนื่อยหอบ  แต่ไม่มีไข้ ..

 

          “ น่าจะ เป็นปอดบวม..ผมนึกในใจ..อาการแบบนี้คงรักษาที่บ้านไม่ได้ เพราะแกหอบมาก..”

 

          “ลุง..ลุงครับ..ไปโรงพยาบาลนะลุง.. เราต้องให้ ออกซิเจนด้วย ..ลุงหอบมาก.

ผมอธิบายอย่างเป็นห่วง..  พร้อมๆกับเสียงเชียร์ รอบๆจากลุกหลาน..

 

          “ ไปก็ไป..หื้อแล้วใจ๋หมอ..” 

 

แต่ลุงบ่นอนโฮงยา เน่อ..กำชับด้วยเงื่อนไขอีกครั้งก่อนยอมไปโรงพยาบาล

 

เป็นอันว่าลุงตกลงใจไปโรงพยาบาลท่ามกลางความโล่งใจของลุกหลานและตัวผมเอง..

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ก็มีการซักประวัติ ตรวจอาการ X-Ray  แพทย์ เห็นสมควรต้องให้นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการ ลุงทำท่าไม่ยอมอีกตามเคย

 

          คราวนี้..ผมต้องเกลี้ยกล่อมให้ลุงนอนโรงพยาบาลอีกครั้ง ด้วยเหตุผลต่างๆนานา  พร้อมสัญญาว่า หากลุงอยากกลับบ้าน ผมนี่แหละจะเป็นคนพาลุงกลับเองในทันทีที่ต้องการ  แต่คืนนี้อย่างไรขอให้นอนดูอาการก่อน

 

          ลุง...มองหน้าผมสบตา นิ่งนานและพูดเบาๆว่า

 

          “ นอน ก็ นอน..หื้อแล้วใจ่หมอ..”

 

ผมกลับมานอนด้วยความอ่อนเพลีย ..คงไม่นานสักเท่าไหร่ เสียงกริ่งโทรศัพท์ ดังขึ้นระรัวในยามดึก ผมมองนาฬิกาเรือนเล็กที่หัวนอน..ตี ๑

 

          “จะส่ง คนไข้ที่ Admit เย็นนี้กลับบ้าน ขอให้ช่วยเตรียมที่บ้านไว้ด้วย..”

ผมนึกรู้ทันทีว่าอะไรจะเกิดกับลุง

 

          “ ผมตัดสินใจ ไปที่บ้านลุง ..และนั่งรอ รถพยาบาลที่จะมาส่ง.. เราจะบอกอย่างไรดี..”

 

          เมื่อลุงมาถึงผมก็วัดความดัน ตรวจสัญญาณ ชีพ.. 80/40 mg ..ทำอย่างไรดี  ..ผมคร่าครวญในใจ

 

ผมตัดสินใจ เรียกลุกๆหลานๆของลุงมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันรอบๆ ที่นอนของลุง

เอาดอกไม้ธูปเทียนมาขอขมาลาโทษ เอาของที่ลุงรักแสนรัก เช่น ย่าม  แว่นตา ลุกประคำ ให้ลุกบอกพ่อว่าตอนนี้ลูกเอาของสิ่งเหล่านั้นวางไว้ที่ไหนให้พ่อ ได้รับรู้ พุดสิ่งดีดี ที่ลุงได้ทำให้กับลุกหลาน

 

          ผมแยกตัวมานั่งเฝ้าห่างๆ และเผลอหลับไปด้วยความง่วงสุดขีด... สะดุ้งอีกครั้งเมื่อลุกของลุงคนหนึ่งมาปลุกผม

         

“ หมอ..พ่อบ่มีแล้วเน่อ..” จะหื้อทำหยั่งใดต่อไปครับ..

 

ผมมีความรู้สึกว่า สิ่งที่ผมได้มากกว่า เงินคือ บุญ ซึ่งคนทั่วไปที่ไม่ได้ทำงานอย่างผมคงไม่ได้ทำ บุญที่ผมได้..คนอื่นไม่มีโอกาสได้ แบบผมครับอาจารย์..

 

          เป็นอีกเรื่องเล่า ที่มีความละเอียด มีความประณีต เป็นความงดงามที่แฝงในการทำงานประจำวันในโรงพยาบาลที่อยู่ไกลสุดกู่ ที่ไม่อาจจะมองข้ามได้ เป็นการแสดงความรักของคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างงามหมดจด

 

          ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิด  แม่ต้อย ถามน้องพรชัยต่อไปว่า...

 

          “ คุณลุง คงรัก น้องพรชัยมากๆเลยนะ..”“

 

           เพราะการไป โรงพยาบาลก็ดี.. การนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลก็ดี..ลุงไม่ได้ทำเพราะความรักตัวเอง หรือเพื่อให้ชีวิตของลุงยืนยาวเลย.. ลุงคงรู้ตัวเองดี.. แต่ที่ทำทุกอย่างทั้งๆที่ไม่อยากทำ.. เพราะตามใจ หมอ...คนที่ลุงรักมาก...ต่างหากเล่า ”

 

          “ ขอหื้อแล้วใจ๋หมอ” คำพูดของลุงที่มีต่อหมอที่เขารัก..

 

สวัสดีคะ

         

ขอขอบคุณเรื่องเล่าจากคุณพรชัย แม่ฮ่องสอน