เรื่องเล่าต่อจาก "ระลอก-สอง ของอิสระ"

        เมื่อเลือก ให้ "ตนเอง" ว่าจะเรียนต่อ ป.เอก ที่ไหน แม่ถามว่าจะไปต่างประเทศไหมในขณะนั้นรู้สึกไปไม่อยากไป ไม่อยากจากบ้านเพราะไม่อยากเสียโอกาสการมองเห็นพัฒนาการที่เปลี่ยนแปลงของคนในครอบครัว เพราะอย่างน้อยเรียนในเมืองไทยก็ยังได้กลับบ้านบ่อย

       มหาวิทยาลัยที่ตนเองเลือกเรียน คือ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตอนนั้นกระแสต่อต้านห้ามเรียนแรงมาก เพราะใครๆ รอบด้านก็เคลือบแคลงว่าจะดีเหรอ เป็นมหาวิทยาลัยเปิด คนจะเชื่อถือไหม ตอนนั้นในใจตนเองก็เกิดแรงต้าน มาตรฐานความเป็นคนอยู่ที่ "ตน" หาใช่อยู่ที่สถาบันไม่ จึงตัดสินใจเรียนที่นี่และสละสิทธิ์ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

       ตอนแรกนั้นลาเรียนไม่ได้ เพราะติดที่ว่าใช้ทุนยังไม่หมด หากเมื่อมองตามสิทธิที่ตนพึงมี มองว่า"ได้"จึงสอบถามไปที่สำนักงานเลขาปลัดกระทรวง ท่านบอกว่าขึ้นอยู่กับทางต้นสังกัด ซึ่งต้นสังกัดผู้บริหารระดับต้นอนุมัติแล้ว ท่านนายแพทย์ สสจ. ก็ไม่ขัดข้อง แต่ผู้รับผิดชอบดำเนินเรื่องมองว่าไม่ได้เพราะไม่เคยมีใครปฏิบัติ เรื่องจึงจำเป็นต้องไปให้ผู้ว่าราชการจังหวัดพิจารณา

       ในตอนนั้นท่านผู้ว่าฯ(รักษาการ) ให้ตรวจสอบดูว่าผิดระเบียบปฏิบัติราชการข้อไหนไหม พบว่าไม่ผิด แต่ผิดธรรมเนียมปฏิบัติ ท่านเลยบอกเป็นนัยว่า "หากเมื่อสมัยก่อน ผมได้รับโอกาสในชีวิต-สมัยนี้ผมคงไปได้ไกลมากกว่าที่เป็นอยู่" จากนั้น...เรื่องลาศึกษา ป.เอกของดิฉันก็ได้รับการอนุมัติ และเพื่อพิสูจน์ตนเอง ขณะเรียน ป.เอก ที่ ม.ราม ผ่านไปหนึ่งปี ตนเองได้สอบเข้าไปเรียน ศาสตร์ทางด้านการพยาบาล ที่คณะพยาบาล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียนควบคู่กันไป...วันนี้เป็นคำตอบของบทพิสูจน์นั้น ว่า "เราทำได้...หากมุ่งมั่น"...และอยู่ภายใต้กรอบของความถูกต้อง ถึงแม้อาจไม่ถูกใจใครบางกลุ่ม..อย่าง"อิสระ"