จากรอย ที่ทิ้งไว้ในการไป ลปรร. ที่บันทึกเรื่อง "ท้าทาย" ใน Blog   in-vi-si-ble ของคุณไร้นาม และ คห.ของคุณ"ไร้นาม ใน"ไร้นาม ไม่ไร้นาม ไม่พูดไม่ได้หรอก" บันทึกมีบางสิ่งบางอย่างที่ค่อนข้างกระทบ "จิต"ใจ อย่างมากและรู้สึก get จึงนำมาเก็บบันทึกไว้...เป็นความ "ในใจ"

ไร้นาม เมื่อ พ. 19 เม.ย. 21:36:17 2006 เขียนว่า:

 Dr .Ka-Poom

การมองเห็นความงามในความหลากหลายของคน เป็นสิ่งที่หายากและท้าทาย ต้องค้น...คว้าน...หา...ด้วยใจที่อิสระ ละทิ้งตัวชี้นำที่บ่งชี้

เป็นธรรมชาติที่...คนจะถูกครอบงำหล่อหลอมการเป็นพวกพ้อง เพื่อคงการมีอำนาจ จนทำให้ บางคนกลัวการพูดกับคนที่ไม่เห็นรูป เพราะอาจจะไม่ใช่มนุษย์สายพันธุ์เดียวกับตน บางคนเกรงการพูดกับคนที่ไม่มีนาม เพราะไม่สามารถหยั่งเชิงจากเบื้องหลังได้

แต่สิ่งเหล่านั้น กลับไม่มีความหมายสำหรับคนที่มองเห็นธรรมชาติของความงาม

และมีแต่คนที่หลับตาจากข้อชี้นำ จึงจะเห็นความงามในความหลากหลายทางความคิดได้อย่างบริสุทธิ์ใจ

หากเวทีเสมือนนี้ "อิสระ" จริง อย่างไร้เงื่อนใดใด

เราจะไม่สูญเสีย..ผู้มี"ปัญญา"...อย่างแท้จริง

หากกฏและเกณฑ์..ทางสังคม

มักบังคับให้ "คน"...สร้างสิ่งเหล่านี้

มาครอบงำตนเอง...ทำให้ต้องติด "บ่วง"

ที่ตนสร้างมาล้อมกรอบ "เอง"

เป็นเรื่องที่น่าเศร้า...ที่

เราเรียก "ตน"...ว่าอิสระ

ไร้กรอบและกฏเกณฑ์

แต่ก็หาใช่ว่า..

จะไร้จริง...

แล้วเมื่อไหร่เรา..จะหลุดพ้น

กรอบและเกณฑ์นี้อย่างแท้จริงเล่า...

แล้วปล่อยทุกอย่าง

ดำเนินไปอย่าง"ธรรม"ชาติ

ที่ควรเป็นไป...ด้วย"ใจ"ที่มีอย่างบริสุทธิ์แท้จริง