GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ข้อสังเกต...จากการ "บันทึก"

หากเราค้นพบ.."แก่น"..อย่างแท้จริง "กึ๋น" แห่ง "ภูมิปัญญาไทย"..ไม่ลบเลือนหาย..ไปตามอิทธิพลอารยธรรมตะวันตก..แน่..หากแต่จะมีการบันทึกถ่ายทอด..วน..หมุนเกลียวไปชั่วลูกชั่วหลานแน่

          สืบเนื่องจากการมีการกล่าวถึงการเขียนบันทึก...ควรเขียนอย่างไร..(หรือเพื่อให้ถูกใจใครหรือเปล่านั้น-เช่น คนอ่าน)..หรืออะไรก็ตามแต่..ตามข้อสงสัยที่"ตน"มี เขียนไว้ใน เรื่อง "บันทึก" เรื่อง(เล่า)ง่ายๆ..ที่อยากบันทึกไว้สำหรับ"ตน"..และค้นหาเพื่อตอบ "ตน"..แต่ไม่หวังเพื่อตอบ "ใคร"..กระบวนการเพื่อได้มาคำตอบ.."ตน"..ไร้รูปแบบ..แต่สิ่งหนึ่งที่เลือกทำ..คือ การถ่ายวนความรู้ที่มีในตัวตน..แต่ละคนและถ่ายโอนออกมาผ่านความเห็นมากมาย..

         ดังเช่นในบันทึกของคุณชายขอบเรื่อง "อีกครั้งกับความพยายาม..ที่มักหลงลืมสิ่งที่แท้จริง"...มีผู้มาให้ความเห็นมากมาย..ความเห็นที่เป็นความเห็นอย่างอิสระ...บ่งบอกกระบวนการทางปัญญา...ที่มีของความเป็น "มนุษย์"...แต่สิ่งหนึ่งที่มาพบเจอ คือ การพูดถึงกระแสการวัด "อัตราความนิยม"..ที่ทิ้งรอยไว้ของคนเข้ามาอ่าน/คห...ซึ่งบางกลุ่มคนมองว่าเป็นการกระตุ้นให้กำลังใจ..คนบันทึก..หรืออะไรก็แล้วแต่..ฉันใดก็ฉันนั้น..เหรียญมีสองด้านทุกเรื่องราวก็มีสองด้าน...การกระตุ้นดังกล่าวเหมือนกับเป็นการกระตุ้นให้กำลังใจสำหรับ "คน"..ที่มี "อัตราความนิยม"..ที่มีมาก...แล้วคำถาม..เกิดขึ้น แล้วคนที่เขียนบันทึกที่มี "อัตราความนิยม"...ที่ไม่มากเล่า(มีน้อย)..ในแง่เชิงจิตวิทยาเป็นการยากที่คนในกลุ่มนี้จะเกิดแรงฮึดขึ้นมาได้..

          จากข้อสังเกตใน Blog GotoKnow.org เอง..นักบันทึกหน้าใหม่มากมายที่ถูกหลงลืมไปตามห้วงแห่งกระแสเวลา...ที่วนๆ..มีส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนเดิมๆ..ทั้งที่บันทึก..บางคนของคนหน้าใหม่ ต่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจ..และเป็นประโยชน์..และหากเมื่อรูปแบบของการเกิด KM มี..แต่ "อัตราความนิยม"..น้อย..อาจทดท้อหรือไม่จึงเลิกเขียนไป...ไม่แน่ใจ..แต่ที่แน่ๆ..อ่านพบเจอมากมายในบันทึกและความเห็น คือ..ตอนนี้ใครหน้าใหม่ที่เข้ามามักกังวลหรือกลัวการ "บันทึก"..ว่าควรจะบันทึกอย่างไร...ดี..หากปล่อยให้กลุ่มคนเล่านี้ยังรู้สึกเช่นนี้..และหายไป..เป็นที่น่าเสียดายแน่ เพราะอุตส่าห์ชักชวนให้มาบันทึกได้...แต่กลับปล่อยทิ้งเขาไป

          จากความเห็นและบันทึกที่อ่านเจอของคุณ "TQM" เจ้าของ Blog "คุณภาพที่กำลังงอกเงยโรงพยาบาลไพศาลี"..ที่มาทิ้งความเห็นที่บันทึกของคุณชายขอบที่ว่า..

ปฏิภาคย์ เมื่อ พฤ. 13 เม.ย. 19:52:34 2006 เขียนว่า:

ก่อนที่จะตัดสินใจเริ่มเขียนบล็อก ผมก็คิดอยู่นานเลยครับ ว่าจะเขียนยังไงดี กลัวไม่ดีอ่ะครับเคยสมัครใช้userอื่นไปแล้วแต่จำไม่ได้(รู้จักwebนี้นานแล้วเหมือนกันครับ เพราะlinkมาจาก พรพ.อีกที เปิดอ่านของพี่หมอพิเชฐบ่อยมาก หลายครั้งผมก็copyเอาไปเผยแพร่ให้เจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลต่ออีกด้วยพออ่านไปเรื่อยๆก็เลยอยากเขียนบ้าง บังเอิญมีสอนเจ้าหน้าที่ ก็เลยมีเรื่องเล่า ประกอบกับเจอพี่ 2 คน เลยอบอุ่นใจที่จะเขียนต่อครับผมว่าwebอย่าตั้งกฎเกณฑ์อะไรเลยครับเพราะบางที่การเขียนบันทึกของหลายคนเหมือนไม่มีอะไร แต่มีอะไรที่บางคนที่อ่านมองไม่เหมือนกันและได้อะไรจากเรื่องที่อ่านได้ไม่เหมือนกันครับ

จากบันทึก  "อีกครั้งกับความพยายาม..ที่มักหลงลืมสิ่งที่แท้จริง".

ปฏิภาคย์ เมื่อ พ. 5 เม.ย. 10:08:57 2006 เขียนว่า:

พี่ชายขอบและพี่ Ka-poom ดีใจมากๆครับ ที่พี่ตอบสนองต่อความต้องการของผม รู้สึกอบอุ่นที่ได้มาที่นี่ครับ และดีใจอีกทีที่มีคนเอาแนวคิดผมไปต่อยอด วันหลังผมจะ ลปรร. กับพี่ๆใหม่แน่นอนครับ

จากบันทึก "ยินดีต้อนรับสู่ชุมชน:การทำวิจัยเพื่อพัฒนาในงานประจำ [R2R]"

          สิ่งที่ผู้ให้ความเห็น..บอกว่าอบอุ่น..และอยากที่จะเขียนบันทึกนั้น..น่าจะไม่ใช่.."อัตราความนิยม" แน่ แต่เป็นอะไรเล่า..ในฐานะนักคิดทั้งหลายลองขบคิดและทบทวนดูไหมว่าอะไร..คือ "หัวใจ"..ที่จะดึงคน..ให้อ่านและเขียน.."บันทึก"..ได้อย่างมีความสุข..มากกว่าที่จะเป็นเกณฑ์ หรือตัวเลข..หรือมาตรฐานอะไรทั้งหลาย...หากเราค้นพบ.."แก่น"..อย่างแท้จริง "กึ๋น" แห่ง "ภูมิปัญญาไทย"..ไม่ลบเลือนหาย..ไปตามอิทธิพลอารยธรรมตะวันตก..แน่..หากแต่จะมีการบันทึกถ่ายทอด..วน..หมุนเกลียวไปชั่วลูกชั่วหลานแน่

 

ปุจฉา: ทำไมบันทึก "คุณชายขอบ"..จึงคึกคัก..เสมอและทุกเมื่อมีตีพิมพ์


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 23874
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 20
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (20)

     ปุจฉานี้ถามผมหรือไม่ ไม่แน่ใจ โปรดบอกด้วย แต่หากอย่างไร ก็อยากตอบครับ ขอเวลาสัก 5 วัน เพื่อวิเคราะห์ตนเองนะครับ ขอบคุณที่เขียนบันทึกนี้ ทำให้คิดอะไรต่อได้หลายอย่าง จะกลับมาเล่าต่ออีกทีนะครับ
วิสัชนา: ที่รู้สึกและตอบได้ทันทีคือ รู้สึกได้ถึงความ "จริงใจ" และ "ตั้งใจ" ของคุณชายขอบค่ะ

คุณชายขอบ...

ในแง่การวิเคราะห์...คำตอบที่ได้...อาจไม่ใช่เพียงแค่ rating นะคะ

แต่เชื่อว่า..ข้อมูลเชิงคุณภาพ..ที่ได้มา..ย่อมก่อเกิด "พลังใจ" แก่คนที่.."เขียนบันทึก"..อย่างที่อยากเขียน..และเขียนอย่างมีความสุข...โดยเฉพาะ "คนบันทึก"..หน้าใหม่

 

 

 

คุณ "โอ๋-อโณ"

บันทึกที่เขียน..เขียนที่อยากเขียน..เรามักสัมผัสได้ถึง "ความจริง".."ใจ"..ของผู้บันทึก...

แต่หากเป็นบันทึก...ที่เสมือนการเขียน.."รายงานส่งครู".."จิตวิญญาณแห่งการบันทึก"..ที่บ่งบอกความเป็น "ตน" ของคนบันทึก..ย่อมสัมผัส..ได้ยากคะ

Mind's eye

ตื่นมาหายง่วงเลย พบบันทึกนี้  พี่แห้ง (ชายขอบ) จริงใจ และเอาจริงเอาจังครับ ผมยอมรับตรงนี้ เวลาอ่านทุกทีเข้าใจว่าจริงจัง ทุกที ผมยังนึกเกรง ๆ เลย

คุณ DN เอ...

ที่หายง่วง..เพราะเกรงๆ...บันทึกคุณชายขอบ

แค่เงา..ก็หลง.(เกรง)..เสียแล้ว

หรือว่า..หายง่วง..เพราะบันทึกนี้คะ

ยิ้มๆๆ

อ่า....เข้ามาอ่านตามประสาแฟนคลับ คงเป็นเรดติ้งที่ไม่ได้ตั้งไว้ล่วงหน้า หากจะตั้งไว้เป็นอีกหนึ่งตัววัดก็ยินดี

เป็นคนหน้าใหม่ของที่นี่ แต่หน้าแก่ของคนข้างๆเคียงๆและคนรู้จักอื่นๆ เกิดยุคที่คนไม่ค่อยวัดกันที่เรดติ้ง แต่วัดกันที่ความสามารถ เช่นทำแกงอะไรอร่อย กินแล้วติดใจอยากไปเห็นหน้าคนแกง

เอ...คุยแบบนี้ถือว่าเพิ่มเรดติ้งให้กระทู้แบบ ไม่เจตนา ด้วยไหม

สำหรับปุจฉาที่ทิ้งท้าย (ถามลอยๆ ไม่ระบุตัวคนตอบก็เลยฉวยโอกาสตอบ)

คุณชายขอบน่ะ เริ่มอ่านเพราะว่าเห็นรูปหน้าบล็อกหน้าตาดี

ตอบแบบนี้จริงใจดีไหม

บันทึกของ คุณDr.Ka-poom
ก็คึกคักนะคะ  น่าสนใจดีค่ะ
บันทึกของคุณชายขอบ
เข้าถึงคนทุกคนในสังคม
พื้นฐานความรู้ต่างกันสื่อสารกันรู้เรื่อง
เพราะพุ่งเป้าไปที่สังคมที่เป็นจริงในปัจจุบัน

แหะๆ  มิบังอาจวิจารณ์นะคะ  แต่เป็นประเด็นที่
คุณDr.Ka-poom  ถามมาและแลกเปลี่ยนไป

   คุณชาย"ขอบ" (แกล้งเขียนผิด) .. คือคนแรกที่ไปทิ้งร่องรอยในบันทึกแรกของผม และดูเหมือนจะเชิญชวนผมเข้าสู่ชุมชนของท่าน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่ทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษกับ Blogger ท่านนี้  สิ่งสำคัญอยู่ที่เมื่อตามอ่านบันทึกไม่เท่าไรผมต้องร้องว่า "ใช่เลย" อยู่ในใจบ่อยมาก  ความจริงใจ  ความละเอียดอ่อน ความเด็ดเดี่ยว ความ "รักผู้อื่น" ฯลฯ เริ่มปิดไม่มิด  ผมเลยรู้สึกว่าได้น้องชายร่วมอุดมการณ์ตั้งแต่บัดนั้น (ชีวิตจริงผมไม่มีน้องครับ)

     เพราะคุณ "ชายขอบ"..เข้ม!...
  •   เนื้อหาในบันทึก..ก็เข้ม
  •   ความคิดในใจที่สื่อออกมา..ก็เค้ม..เข้ม
  •   มธุรสวาจาในแต่ละ คห....ยิ่งเข้มใหญ่
  •   และที่สำคัญ...ภาพเจ้าของบล็อก..เข้ม..ม..ม..ที่สุดค่ะ
     เหลืออีก 4 วัน ตามเงื่อนเวลา ผมจะวิเคราะห์ออกไหมเนี่ย!

คุณไร้นาม: ปุจฉา

ทำไม..ดิฉันจึงชอบอ่าน Blog  in-visi-ble ด้วยนะ
ทั้งๆ ที่ไม่ได้คึกคักอะไรเลย rating ก็ไม่เยอะ..แต่ชอบ(แอบ)อ่านบ้าง
อ่าน..อย่างโจ่งแจ้งบ้าง..แล้วแต่อารมณ์
แต่ทำไม..ตน..ชอบอ่าน ก็ไม่รู้

คุณ"ดอกหญ้า"

ชื่นชมและติดตามกันมา..
และเสมอไป...
อาจตรง"จริต"ที่มี..และตรงกัน
เบาๆ..ง่ายๆ...สบายๆ..
แต่ซ่อนลึก..อยู่มากมาย

คุณ"Handy"

ดิฉันเชื่อว่า..เราคนอ่าน..มองเห็นในสิ่งเดียวกัน
ได้เคยมีโอกาส F2F กับคุณชายขอบแล้ว
สิ่งที่พูด ไม่แตกจากสิ่งที่เขียน..เพราะนั่นมาจากสิ่งที่คิดคะ

คุณ"พี่เม่ย"

ความ"เข้ม" ทำให้ "คน"..เข้ามาอ่านหรือเปล่าน๊า!
(แอบแซว)นะคะ..รู้สึกจะชอบเข้มๆ นะคะ(ยิ้มๆๆ)
ตรงข้ามบันทึกเรื่องเล่าของพี่เม่ยเลยนะคะ..
เบาๆ..นุ่มๆ..แต่ลึก..
จึงต้องเสริม "เข้ม"ฒาอีกเพื่อให้ "ข้น"..หรือเปล่าคะ

     แซวพี่เม่ยหน่อย! เคยแอบเห็นที่ปกวารสาร "สายใยพยาธิ" ใครก็ไม่ทราบ "เข้ม+ขรึม" ไม่แพ้กัน หรือกล้องถ่าย หรือระบบพิมพ์ไม่ดีครับ

คุณ Dr .Ka-Poom

ขอบคุณมากที่ชอบอ่าน blog ที่ไม่คึกคัก เรดติ้งก็ไม่ดี

อยากกระซิบกระซาบนะ ว่า ความจริงชอบมากเลยที่เรดติ้งไม่ดี...แต่มีคนรู้ทันมา (แอบ) อ่านน่ะ

 คุณไร้นาม Dr Ka-poom
ใช่ค่ะ  เหมือนกันเลย ชอบย่องไปแอบอ่าน
Blog  in-visi-ble
ไม่ต้องมีเรตติ้ง  แต่ท้าทาย แล้วเขียนบ่อยๆนะ
จะได้ไปแอบอ่านอีก
คุณ Dr.Ka-Poom คะ...
  • ที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น..เหมือนเข้าไปนั่งในใจพี่เม่ยเลยค่ะ
และ คุณชายขอบคะ..
  • ก็นั่นไง! จึงได้ชื่นชมว่า "เข้ม"