มะนัง บ้านรากไม้ ความล้ำค่า ดีกว่าเผาทำลาย

             สวัสดีครับ  เที่ยวมะนัง  สตูลยังไม่จบครับ วันนี้มาว่าด้วยเรื่องบ้านพิพิธภัณฑ์รากไม้ ก่อนเข้าเรื่องอยากเล่าประวัติของอำเภอมะนังให้ทราบพอสังเขป ครับ  ...อำเภอมะนังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอควนกาหลง แยกเป็นกิ่งอำเภอเมื่อปี 2535  มี 2 ตำบลด้วยกันคือ ตำบลปาล์มพัฒนา และตำบลนิคมพัฒนา เดิมที่เดียวก่อนที่อยู่รวมกับอำเภอควนกาหลง พื้นที่แถวนี้เป็นป่าและภูเขา ประกอยด้วยต้นไม้น้อยใหญ่จำนวนมหาศาล และพื้นที่ถูกประกาศเป็นพื้นที่นิคมสงเคราะห์ ขึ้นอยู่กับกรมประชาสงเคราะห์เดิม จำเป็นต้องจัดสรรที่ดินดังกล่าวให้แก่ราษฏรที่ยากจน และผู้ประสบภัยจากพื้นที่ต่างมาทำกิน โดยในครั้งแรกความเป็นมาอย่างไรไม่ทราบ กำหนด(บังคับ)ให้ราษฏรปลูกปาล์มน้ำมันเป็นอันดับแรก จะเห็นได้จากชื่อตำบล ปาล์มพัฒนา และนิคมพัฒนา

             คุณลุงประเสริฐ  คงทวี  อยู่บ้านเลขที่ 132  ม.9 ตำบลปาล์มพัฒนา เจ้าของผลงานบ้านพิพิธภัณฑ์รากไม้ เล่าให้ฟังว่า เดิมตนเองเป็นคนพัทลุง อพยพมาอยู่ที่นี้ประมาณ 15 ปี มาประกอบอาชีพการเกษตร เข้าป่า ทำสวน พบว่ามีรากไม้จำนวนมาก ร่องรอยจากการถูกโค่นทำลาย  คงเหลือแต่ตอใหญ่น้อยเป็นจำนวนมาก  และแล้ว ก็เกิดแรงบรรดาลใจ  ว่าจะทำอย่างไรให้รากไม้ที่ฝังอยู่ในดินมีค่าขึ้นมาให้ได้ ปล่อยทิ้งไว้ก็เปล่าประโยชน์ สักแต่จะเน่าเปื่อยผุผังไปตามกาลเวลา หรือบางตอก็ถุกเผาทำลาย  แรกเริ่มก็ขุดตอไม้ที่อยู่ในที่ดินของตนเองก่อน เอามาล้างทำความสะอาด ขอแรงตนในครอบครัวและเพื่อนบ้านขนย้ายมาเริ่มแกะ ไม่เชิงแกะสลัก ผมว่าครั้งแรกคงต้องใช้ขวานเฉียงมากว่าครับ

ลุงบอกว่าช่วงหลังหายาก การขุดให้แรงคนบ้างและต้องใช้ช้างช่วยในการดึงและลากกลับมาที่บ้าน การแกะสลักก็เช่นกันลุงบอกว่าคนบ้านนอกชนบทอย่าลุงจะเอาเครื่องมือมาจากไหนก็ใช้ขวาน ฆ้อน เสียม เครื่องมือไม่กี่อย่าง ความรู้ทางด้านมัณฑณศิลป์ลุงก็ไม่มี ผลงานออกมาเหมือนที่เห็น อาจจะไม่สวยงามละเอียดอ่อนแต่ความแข็งแรงทนทานรับรองได้ช้างขึ้นไปนั้งยังไม่ยุบครับ

เนื่องจากเวลามีจำกัด ผมมีโอกาสพูดคุยกันน้อยมากผลงานตอนนี้มีประมาณ 20 กว่าชิ้น ลุงบอกไม่ขายมีคนมาขอซื้อเป็นจำนวนมาก... ลุงบอกว่ามีคนมาขอเหมาให้ราคา ถึง5 ล้าน ลุงบอกว่าเก็บไว้ให้ลูกหลานมันดูเล่น   ส่วนรายได้จากบ้านพิพิธภัณฑ์รากไม้ นอกจากอาชีพหลักแล้ว ที่บ้านมีตู้รับบริจาคตามศรัทธา ก็ถือว่าช่วยเหลือในความพยามของลุงประเสริฐครับ

            ถ้าเราลองพิจารณาดู....จะเห็นความยิ่งใหญ่ของลุงประเสริฐ ความพยามยาม ความมุ่งมั่น และความรักถิ่นเกิด อย่างน้อยสมบัติที่ลุงมุ่งมั่นที่จะทำประดิษฐ์ประ ดอย ออกมาเป็นผลงานแต่ละชิ้นแต่ละอัน ต้องใช้เวลา ความมุ่งมั่น ความพยายาม อย่างใหญ่หลวง เริ่มจากหารากไม้ ขุดตอไม้ ที่ใหญ่มหาศาล นำกลับมาแกะสลัก โดยเครื่องมือพื้นบ้าน ขวาน ฆ้อน และที่สำหรับลุงไม่ขาย  จนในปัจจุบันมันกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของอำเภอ........พรรณาเสียยาวยืด  ขอบคุณมาก  สวัสดีครับ