คติประจำใจ

"ชาติ เกียรติ วินัย กล้าหาญ อดทน" ได้ยินนักศึกษาวิชาทหาร (รด.) ท่องกันในขณะซ้อมเดินสวนสนาม ที่ค่ายทหารจิระประวัติ นึกแล้วทำให้อดคิดถึงสมัยเรียนไม่ได้  เรากับเพื่อน ๆ ก็เคยฝึกมาแบบนี้เหมือนกัน และมีสิ่งที่ต้องท่องติดปาก และถือเป็นคติประจำใจของเราตราบจนทุกวันนี้ ก็คือ "ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ทำไม่ไหว ทำไม่เป็น" ซึ่งมันก็เป็นจริงดังคติประจำใจ จะต้องทำให้ได้ ถ้าทำไม่ไหวและทำไม่เป็น ก็ต้องหาวิธีทำให้ได้  จริง ๆ แล้วการรียน รด. ก็ดีเหมือนกัน เพราะเป็นการฝึกวินัยให้กับตนเอง ให้อยู่ในระเบียบและกฎเกณฑ์ แต่ไม่อย่ในกรอบ (ความคิด) แถมยังมีเพื่อนแท้ (ที่แทบจะหาไม่ได้ในปัจจุบัน) เพราะเมื่อเราเข้าไปฝึกในป่า ซึ่งมีทั้งความยากลำบาก ในการฝึก มีทั้งเป็นลม ป่วย และต้องช่วยกันทำอาหารอย่างที่เราไม่เคยทำ ต้องใช้ไม้ฟืนมาก่อไฟ หุงข้าวจากหม้อสนาม ใช้น้ำในลำธารทำกับข้าว  กับข้าวก็ต้องใช้หม้อสนามทำ เจียวไข่ ปลากระป๋อง ทุกคนต้องช่วยกันทำคนละไม้คนละมือ โดยไม่มีการเกี่ยงกัน จากที่ไม่เคยหุงข้าวแบบนี้ ก็เลยเป็นว่า ข้าวที่หุงสุก ๆ ดิบ ๆ แต่ก็ไม่มีคนต่อว่าหรือบ่นคนหุงข้าวเลย ทุกคนต่างกินด้วยความเอร็ดอร่อย เพราะถือว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่จะได้ทำอะไรแบบนี้  การฝึกบางครั้ง ครูฝึกก็ฝึกความอดทนอดกลั้นให้กับเรา ด้วยให้นั่งตากแดดนาน แกล้งเราให้กลิ้งกับพื้น ให้เราลูกนั่งเป็ฯร้อย ๆ ครั้ง แล้วสั่งสอนเราแบบเจ็บ ๆ แสบ ๆ ทำให้เรารู้สึกเจ็บใจ อยากจะซัดซะให้หงายท้อง(ขออภัยไม่สุภาพ) แต่ต้องนั่งฟัง หากมีปฏิกริยาใด ๆ ออกไป เพื่อน ๆ ก็จะโดนทำโทษทุกคน แต่เชื่อมั๊ยว่าสิ่งที่ครูฝึกสอนเรามานั้น มันชั่งสอนความอดทน อดกลั้น ให้เราอย่างดี  หากลองมองย้อนกลับกันกับชีวิตคนทำงานในปัจจุบัน ถ้าหากมีคนทำงานผิดพลาดสักนิดหนึ่ง คนรอบข้างในที่ทำงานจะเป็นอย่างไร กับสังคมในปัจจุบันที่แก่งแย่ง ชิงดี ชิงเด่น คอยซ้ำเติมคนที่ทำผิดพลาด หากคนเราไม่มีความอดทน อะไรจะเกิดขึ้น ความทะเลาเบาะแว้งก็จะตามมา ความขัดแย้งที่ไม่อยากให้มีก็จะเกิด การจับผิดซึ่งกันและกันก็จะคอยหลอกหลอนไปเรื่อย ๆ สุดท้าย ก็ไม่เกิดความสามัคคีกัน  ....... เราตั้งปนิธานไว้ว่า ลูกเราทั้งสองคนจะต้องให้เรียน รด. เพื่ออย่างน้อยก็ฝึกความอดทน อดกลั้น และฝึกระเบียบวินัยให้กับลูกของเรา....สุดท้าย รักแผ่นดินไทยและสามัคคีกันไว้ เพื่อพ่อหลวงของเรา