ตอนไปปฏิบัติธรรม  พระอาจารย์ประจาก  สิริวัณโน ได้อธิบายถึงเคล็ดลับในการกำหนดอิริยาบทในการเดินจงกรมว่าให้ "กำหนดต้นจิต"  ท่านให้ความหมายของต้นจิตว่า หมายถึง  ธรรมที่เป็นเหตุ   ซึ่งในตัวเรามี 2 อย่างคือ  กาย(รูป) กับ ใจ(นาม)  ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว  ถ้าใจไม่สั่งก็เคลื่อนไหวไม่ได้  ใจจึงเป็นเหตุให้เคลื่อนไหว 
     ใจจึงเป็นต้นจิต  ร่างกายเหมือนหุ่นกระบอก  คนเชิดคือใจ  ร่างกายไม่สามารถรับรู้อะไรได้  จะแสดงอาการอะไรได้  ต้องอาศัยใจสั่ง(บงการ) 
     การกำหนดต้นจิต เรามักใช้คำว่า "อยาก" เป็นตัวแทน ซึ่งคำนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับโลภะ  แต่ในที่นี้ถือเป็นคำกลางๆ เพราะจะดีจะชั่วอยู่ที่สมุหฐาน  ถ้าเราอยากรับประทานอาหาร จะมี โลภะเป็นสมุหฐาน  แต่ถ้าพบคนไม่ถูกชะตา อยากทำร้ายเขา  อยากในที่นี้มีโทสะเป็นสมุหฐาน
     "อยาก" ไม่ใช่โลภะอย่างเดียว  ถ้าเราอยากรักษาศีล  อยากเจริญสติกรรมฐาน  ก็จะมีกุศลจิตเป็นสมุหฐาน คือ สติ 
     การกำหนดต้นจิต ในอิริยาบทใหญ่ๆ ใช้ "3 หนอ"  แต่อิริยาบทย่อยๆใช้ "หนอ" เดียว  จะขยับ จะทำอะไร ก็ต้องกำหนดสติเป็นตัวนำ
     ประโยชน์ของการกำหนดต้นจิตจะทำให้อิริยาบทเชื่องช้าลง  ทำให้สามารถกำหนดอิริยาบทย่อยได้ง่าย  และเป็นปัจจัยให้การวิปัสนาเกิดขึ้นโดยง่าย