ฉบับที่ ๒ รื้อความหลังเพื่อทิ้งที่ซิดนีย์


สิ่งที่ขมขื่นคือความทรงจำ

ฉบับที่ ๒ รื้อความหลังเพื่อทิ้งที่ซิดนีย์

๑๔  เมษายน  ๒๕๔๔

ถึงกานต์วลีที่แปรใจ

            ผมถึงซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เวลาเช้าตรู่

            เวลาของออสเตรเลียเร็วกว่าเมืองไทย ๓ ชั่วโมง  นี่อาจจะเป็นครั้งแรก ที่ผมอยู่ในช่วงเวลาที่เร็วกว่ากานต์  ซึ่งที่ผ่านมาในอดีต  กานต์มักจะทำอะไรก่อนผมเสมอ  อากาศค่อนข้างสบาย  ไม่หนาวเหมือนครั้งอดีต..ซึ่งกานต์บอกผมว่าหนาว

            ผมกำลังเดินย้อนสู่อดีต  ไปสู่สถานที่ที่เราเคยพบกัน  เคยคุยกัน หยอกล้อกันและเคยรักกัน ผมจะไปทุก ๆที่ที่เราเคยไป และจะทำสิ่งที่ผมอยากทำ  ซึ่งคุณคงไม่อยากจะเห็นและไม่คิดว่าจะได้เห็นจากผมด้วย  ความรักของเราจะสิ้นสุดอย่างสมบูรณ์ที่นั่น

            ผมแลกดอลล่าร์ออสเตรเลีย  ๕๐๐ เหรียญ  อัตราเปลี่ยนไปมาก    จากวันนั้นถึงวันนี้  ไม่ว่าอะไรมันก็เปลี่ยนแปลงไปได้  ดอลลาร์วันนี้ประมาณ ๒๓ บาท ธนบัตรพลาสติกบางมัน เพียง  ๕ ใบ คงจะเพียงพอสำหรับการเดินทางเที่ยวสุดท้ายในเรื่องราวระหว่างเรา

            สี่ล้านคน ของซิดนีย์ เมืองที่เก่าแก่ที่สุด แต่ทันสมัยที่สุด  ไร้คนหมองหม่นจนทำให้ผมรู้สึกแปลกแยกกับผู้คนในเมืองนี้  เมืองหลวงของรัฐนิวเซาท์เวลล์แห่งนี้มีแต่คนรีบเร่ง  สมกับเป็นเมืองธุรกิจย่านการค้าของโลก  ผมเดินเอื่อยสร้อย  ขึ้นรถที่นัดไว้

            รถของผมวิ่งไปตามถนนคดเคี้ยว  ซอยเล็กซอยน้อยตามสไตล์บ้านเมืองเก่า  เหมือนอย่างที่เราเคยได้เที่ยวกันที่เยอรมัน   หากว่าคุณยังจำได้เราสนุกกับการเล่นซ่อนหากัน..

เรามาเล่นซ่อนหากันเถอะ  ถ้าเธอซ่อนอยู่ในหัวใจของฉัน

ก็คงจะหาพบไม่ยาก

แต่ถ้าหากเธอซ่อนอยู่ข้างหลังเปลือกหุ้มของเธอเอง

ก็เปล่าประโยชน์ที่ใครจะค้นหาเจอ

Now let  us play hide and  seek

Should  you  hide in  my  heart

It would  not  be  difficult to  find  you.

But should  you  hide  behind  your  own  shell,

Then  it  would  be  useless for anyone to seek you.
(คาลิล  ยิบราน)

            ชายหาดบอนได  ยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน  ซึ่งผมไม่เคยชอบเลยที่กานต์ปล่อยตัวอาบกลิ่นไอแดดเหมือนคนผิวขาวตาฟ้าเหล่านั้น แต่ผมก็ไม่เคยขัดกานต์  อาจจะเป็นเพราะว่าผมชอบหาดทรายที่แสนกว้างไกลมีเมืองหลากสีสันเป็นฉากหลัง  ส่วนกานต์ชอบกลุ่มคนที่มาก  ผมชอบสายลมที่อ่อนโชย  แต่คุณชอบแสงแดดที่สาดฉาย...ผมนั่งนิ่งที่นี่เพื่อรำลึกถึงคุณ  ผมยังคงมองเห็นภาพคุณเดินไปมา  ระริกรื่นกับฟองคลื่นที่หาดบอนได...

            ขณะนี้  ผมกำลังล่องทะเลที่อ่าวดาร์ลิ่ง  อ่าวหน้าเมือง ซึ่งถูกเรียกว่า Port  Jackson มีโรงอุปรากร  โอเปร่าเฮ้าส์  รูปทรงแปลกตาอยู่เบื้องหน้า  มีสะพานฮาร์เบอร์ (Harbour  Bridge) อยู่เบื้องหลัง และมี CENTREPOINT  TOWER หอคอยแห่งเมืองซิดนีย์อยู่ไกลลิบ  ท่ามกลางเวิ้งน้ำที่สุดสวย  ครั้งนั้น กานต์ถามผมว่า  รู้มั้ย ใครเป็นผู้ออกแบบโรงอุปรากรแห่งเมืองซิดนีย์  กานต์หัวเราะร่วนเมื่อผมอ้ำอึ้งตอบกานต์ไม่ได้  แล้วคำพูดต่อมาของกานต์ก็คือ ไหนคุยว่า  ตัวเองเป็นคนเก่งไง  คนออกแบบเป็นสถาปนิก  ชาวเดนมาร์ค ชื่อ Jorn  Utzon  สร้างเสร็จปี ๑๙๗๓  จ๊ะ และเมื่อผมถามกานต์ว่า แล้วใครล่ะ เป็นคนสร้าง สะพานฮาร์เบอร์  รู้หรือเปล่า กานต์ก็ตอบไม่ได้  เมื่อผมเฉลยว่า ก็พวกกรรมกรคนงานยังไงเล่า  กานต์ก็หัวเราะร่วนเข้าไปใหญ่  นั่นนะสิ  สะพานที่มีช่วงกลางระหว่างตอม่อ ๒ ข้าง ซึ่งยาวที่สุดในโลกนั้น  ใครจะสร้างคนเดียวได้อย่างไร  เหล่าผู้ใช้แรงงานในโลกนี้นี่แหละที่ควรค่าต่อการยกย่อง  ถึงเป็นคนที่ไม่มีเกียรติยศสูงส่ง แต่ก็เป็นมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งวิถีโลก  และสิ่งที่มหัศจรรย์ในโลกก็มาจากน้ำมือของคนที่เราเรียกว่าต่ำต้อยทั้งสิ้น

        กานต์วลี

            กานต์ขัดเคืองผมครั้งแรก  เมื่อผมชวนคุณไต่สะพานฮาร์เบอร์ กานต์ปฎิเสธโดยให้เหตุผลว่า กลังจะพลัดตกลงมา  ซึ่งผมบอกกานต์ว่าไม่ต้องกลัว เพราะจะมีห่วงคล้องตัวกานต์ไว้กับราวสะพาน  กานต์บอกว่ารำคาญกับชุดหมีสีเทาสีเดียวกับสะพานที่ต้องใส่  กานต์บอกว่าต้องเสียเวลากว่า ๓ ชั่วโมง กานต์อ้างเหตุผลอีกหลายข้อ  แต่ในที่สุดผมก็จับได้ว่า ที่แท้ค่าไต่สะพาน ๑๒๐ เหรียญ (ประมาณ ๒,๘๐๐ บาท) ต่างหาก  ซึ่งเป็นเหตุผลที่แท้จริงของกานต์  ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมหยิบหยอกกานต์หลายครั้งในช่วง ๒-๓ ปีที่ผ่านมา

สิ่งที่ขมขื่นที่สุดในความเศร้าสลดของเราในวันนี้

คือความทรงจำถึงความปราโมทย์เมื่อวันวานของเรา

The  bitterest thing  in  our  today’s sorrow

Is  the  memory  of  our  yesterday’s joy (คาลิล  ยิบราน)

อย่างไรก็ตาม...วันนี้  ผมได้หย่อนแหวนโอปอล  เจ้าอัญมณีประจำชาติของชาวออสซี่แหวนที่ระลึกถึงความรักระหว่างเราลงในอ่าวดาร์ลิ่ง  ผมรู้ บัดนี้กานต์ไม่อยากให้มันอยู่ในนิ้วนางของผมอีกแล้ว

กานต์วลี  ผมไม่มีเงินและเวลามากพอ  ที่จะเดินทางไปยังเกรตแบริเออร์รีฟ มรดกโลกที่มีแนวปะการังขนาดใหญ่นอกชายฝั่งแห่งรัฐควีนแลนด์  เพื่อไประลึกถวิลหาถึงความหลังเมื่อครั้งเราดำน้ำดูแนวปะการังที่ทับถมกันมาราวกว่า ๒ ล้านปี จากเรือท้องกระจกขณะนี้ผมเพียงใช้เงิน ๑๕.๙๐ เหรียญ  เพื่อเข้าชม SYDNEY  AQUARIUM  ซึ่งก็มีหลายสิ่งที่ยังคงย้ำเตือนความทรงจำระหว่างเรา  ผมผ่านสระปลาดาว

ดูดาว  ใช่ดาวเดียว

เดือนดวงเคียว เกี่ยวคู่ขวัญ

มีอยู่  ดาวคู่จันทร์

แต่ฉัน  นั้นดายเดียว..

ผมเดินผ่าน บ่อแมวน้ำ ถังขนาดใหญ่ขังฉลามร้าย ผ่านเพนกวินน้อย  เพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องจำลองปะการังจากเกรทแบริเออร์ลีฟ ยังคงเสน่ห์สวยงามแม้เพียงจำลอง  เสียดายวันนี้ที่ไม่มีกานต์อยู่เคียงข้าง ผมจึงจากมาด้วยใจไห้ละห้อย..

บ่ายสามโมง  ผมเดินอยู่ที่ย่านเดอะร็อก (The Rocks) ย่านอาคารเก่าแก่ ต้นศตวรรษที่ ๑๙ ซึ่งบัดนี้ แปรสภาพเป็นร้านค้า  คุณยังจำถึงเหตุการณ์ที่คุณทะเลาะกับคนขายของที่ตลาดสินค้าราคาถูก ที่ Paddington  Village Bazzar ได้หรือไม่  วันที่เราไปหาซื้อของที่ระลึกเพื่อฝากเพื่อนที่เมืองไทย ตอนนั้น เราไม่มีเงินมากพอที่จะสรรหาของที่ระลึกจากร้านค้าแถว ๆ Queen  Victoria Building  หรือแม้กระทั่งการเลือกซื้อสินค้าในร้านปลอดภาษี (Duty  Free) กานต์เปิดฉากทะเลาะกับคนขายเหตุเพียงไฟแช็ค ราคา๒๕  เซนต์  กานต์ว่าคนขายหลอกหลวง กานต์เอาไฟแช็คไปคืน เมื่อพบภายหลังว่า มันทำมาจากประเทศจีน  ไม่ใช่ออสเตรเลีย  โธ่กานต์ที่รัก ทำไมกานต์ถึงไม่ทราบเลยหรือไรว่า  ของที่ระลึกส่วนใหญ่ในออสเตรเลียนั้น ไม่มาจากจีน ก็เกาหลี..เขาไม่ได้หลอกกานต์หรอก แต่พวกเราเองต่างหากที่เฝ้าหลอกตัวเอง  เราต่างซื้อสินค้า  ของที่ระลึก ของฝากกันอย่างบ้าคลั่ง อย่าไปโกรธเขาเลย กานต์วลี

และกานต์ต่างหากที่หลอกหลวงผมตลอดเวลา   ถ้าผมไม่ได้รับรู้เรื่องเหล่านั้นจากเพื่อนรักของกานต์  ผมก็ยังคงเป็นเจ้าตัวโง่งั่ง ให้กานต์หลอกอยู่  กานต์อย่าไปโทษใครใครเลย

ผมเข้าพักที่  BOULEVARD  HOTEL  ซึ่งอยู่ใกล้ย่าน  KING  CROSS ย่านราตรีที่กานต์เกลียดแสนเกลียด เหมือนแดนพัฒพงษ์ที่บ้านเรา และระยะหลัง ผมรู้สึกว่า กานต์มักจะเกลียดในสิ่งที่ผมชมชอบเสมอ

คืนนี้สัญญาณไฟไหม้ดังสนั่นโรงแรม  ผู้คนต่างวิ่งลงมาข้างล่าง สับสนอลหม่าน  ส่วนผมไม่ได้ยินเสียง เพราะมัวแต่คิดถึงกานต์   ผมได้พักที่ห้อง ๖๑๔  ซึ่งใกล้ที่สุดแล้วกับห้องพักห้องเดิมของเรา ๖๑๖ ผมรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม  แม้แต่ห้องที่เราเคยอยู่ ก็ยังไขว่คว้าคืนมาไม่ได้

ทราบภายหลังว่า  ควันบุหรี่มวนเดียวแท้ ๆ ที่ส่งผลให้สัญญาณไฟดัง  นั่นนะสิ  บางอย่างเรื่องราวเล็กน้อยแท้ ๆ ทำให้เรื่องใหญ่พังทลายลงได้ไม่ต่างแม้กระทั่งเรื่องระหว่างเรา  คืนนี้อากาศประมาณ ๒๐ องศา   หนาวจนคิดถึงกานต์.

                                    ผมยังคงจดจำสิ่งที่ดีดีไว้ในหัวใจ

                                    อภิษฐา

 

๒ ซิดนีย์   เป็นเมืองที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในประเทศออสเตรเลีย  ก่อตั้งขึ้นในปี ๑๗๘๘  ในฐานะสำหรับอาณานิคม  สำหรับนักโทษของอังกฤษ จำนวน ๑,๕๐๐ คน กับผู้คุมอีกจำนวนหนึ่ง  ปัจจุบันมีประชากรอาศัยอยู่กว่า ๔ ล้านคน ตัวเมืองตั้งเลียบไปตามแนวท่าเรือแจ๊กสัน  ซึ่งเป็นอ่าวธรรมชาติขนาดมหึมา และมีสะพานเชื่อมหัวอ่าว สองฟาก ชื่อ ซิดนีย์ฮาร์เบอร์  ซิดนีย์เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและแหล่งท่องเที่ยวที่พลุกพล่านแห่งหนึ่ง

๓ เวลา   ไอน์สไตน์  ได้เสนอทฤษฎีสัมพันธภาพ  ซึ่งกล่าวว่าเวลาไม่ใช่สิ่งคงที่  แต่จะผ่านไปช้าลง ถ้าเราสามารถเดินทางได้เร็วมาก ๆ เส้นลองติจูดที่ ๑๘๐ องศา เรียกว่าเส้นแบ่งวันมาตรฐานโลก  ด้านตะวันตกของเส้นนี้ จะเร็วกว่าด้านตะวันออก ๑ วัน นั้นหมายความว่า เมื่อเราเดินทางข้ามเส้นนี้ วันที่จะเปลี่ยนไป  โลกแบ่งเป็น ๒๔ เขต เรียกว่า เขตแบ่งเวลา (Time zone) แต่ละเขตก็จะมีเวลาที่แตกต่างกันออกไป  การแบ่งเขตเวลามีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงความต่างของเวลาในเขตเดียวกัน และเพื่อประกันให้ทุกประเทศมีเวลาเที่ยงวันในตอนกึ่งกลางของกลางวันพอดี  เวลาที่ เส้นไพร์มเมอริเดียน (prime  meridian) ลองตอจูด ๐ องศา ถือว่าเป็นเวลามาตรฐาน เรียกว่าเวลาสากล

๔ ออสเตรเลีย   เป็นประเทศที่อยู่ห่างไกลจากประเทศอื่น และมีเนื้อที่กว้างไกล มีเนื้อที่ประมาณ ๗.๗. ล้านตารางกิโลเมตร เป็นประเทศในเครือจักรภาพอังกฤษ  มีองค์สมเด็จพระบรมราชินีนาถแห่งอังกฤษเป็นประมุข  ปกครองในระบอบประชาธิปไตย  โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้บริหารประเทศ  เขตการปกครองแบ่งเป็น ๗ รัฐและ ๑ เขตพิเศษ มีแคนเบอร์ร่า เป็นเมืองหลวงของประเทศ  ประชากรราว  ๑๘ ล้านคน

๕ หาดบอนได  เป็นชายหาดที่มีชื่อเสียงที่สุดของซิดนีย์ อยู่ทางใต้ของตัวเมือง  เป็นที่เล่นของกระดานโต้คลื่น และเป็นที่รวมของหนุ่มสาวชาวซิดนีย์

๖ โอปอล อัญมณีประจำชาติของออสเตรเลีย  โอปอลเป็นอัญมณีที่ค่อนข้างเปราะและต้องการการเอาใจใส่มากเป็นพิเศษ  ส่วนใหญ่จะออกมาในรูปเจียระไนหลังเต่า โอปอลแท้ทั้งเม็ดจะแพงที่สุด (เรียกว่า Solid) รองลงมาเป็นโอปอลที่อัดซ้อน ๒ ชั้น โดยเอาโอปอลที่มีสีสวยแต่มีขนาดเล็กไม่สมบูรณ์ไว้ด้านบน (เรียกว่า Doublets) โอปอล ราคาถูกที่สุดจะเป็นโอปอลแผ่นบางหรือหินควอทซ์ใสทับข้างบนและพลาสติกหรือแก้วสีทึบด้านล่าง(เรียกว่า Triplets) โอปอล ที่ขึ้นชื่อที่สุดจะมีสีเข้มจัด เรียกว่า Black Opal

๗ เกรดแบริเออร์รีฟ  แนวปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลก ยาว๒,๐๒๘ กิโลเมตร นอกชายฝั่งรัฐควีนแลนด์ เป็นที่อยู่อาศัยของปะการังนานาชนิด ที่ทับถมกันมาราว ๒ ล้านปี ปัจจุบันมีปะการังที่มีชีวิตหลากพันธุ์เช่นเดียวกับเป็นที่อยู่อาศัยของปลาหลายชนิดตั้งแต่ปลาสีสวยไปจนถึงปลาฉลามขนาดยักษ์ และถือว่าเป็นมรดกของโลก

 

 

 

 

คำสำคัญ (Tags): #ออสเตรเลีย
หมายเลขบันทึก: 218530เขียนเมื่อ 24 ตุลาคม 2008 12:35 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 19:45 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (4)

ดีใจมาก อ่านแล้วนึกว่าไปมาเอง555+ ขอบคุณค่ะ

ผมเขียนตอนผมไปเที่ยวที่ออสเตรเลียนะครับ

ต่อมาก็ได้มานำเป็นเค้าโครงในการสอน วิชาเศรษฐศาสตร์พอเพียงครับ

เป็น บทเรียนเชิงนวนิยาย

ขอบคุณครับที่คุณครูชอบ

เป็นบทเรียนที่น่าสนใจมากเลยค่ะ คุณครูกานท์กวี ทึ่งจริง ๆ

โอ้วว..

อ่านมาถึงนี้เพิ่งเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของบทเรียน

น่าทึ่งจริงๆค่ะ ชอบมั่กๆค่ะ :-)

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี