วันนี้สาย..มาก..ในความรู้สึกของคนทำงาน หลังจากพูดคุยเชิงทักทายกันในที่ทำงาน small talk และต่างก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ในแต่ละคน วันนี้มี case นัดและ counsult มาก...พี่หน่อยน้อยมี case บำบัดยาเสพติดที่นัดมาตามกระบวนการ พี่หน่อยใหญ่ตั้งรับ case ผู้ป่วยเบาหวานที่มีเรื่องปัญหาสุขภาพจิตร่วมด้วย พี่เขียววันนี้หน้าตาสดใส และไปทำหน้าที่ส่งเสริมสุขภาพจิตที่คลินิกเบาหวาน น้องหนิง..run งาน Project ที่คั่งค้าง..และเตรียมเชิงรุกไปพร้อมๆ กัน พี่เขียวมาขอความช่วยเหลือให้ช่วยไปดู case ที่หอผู้ป่วยให้หน่อย ซึ่งเป็น case ที่ดูเหมือนจะซับซ้อน..ที่ว่าคือ นอกจากจะป่วยด้วยโรคจิตเภท (schizophenia) แล้วยังถูกซ้ำ..จากโรคติดเชื้อที่ไม่อาจรักษาหายได้ (HIV+)

 

 

         จากการประเมินสภาพทางจิต..การรับรู้ปกติ..หากสิ่งที่ได้พบเจอ "ความรัก"...จากยายที่คอยดูแล..ทุกสัมผัสที่ยายสัมผัสหลาน เราคนที่อยู่ใกล้รับรู้ได้ว่า "ยายรักหลาน...อย่างไม่มีเงื่อนไขใดใด"...ยายกะอายุโดยประมาณยายน่าจะอายุได้ 70 กว่า สายตาฟ้าฟาง ดูเหมือนไม่คล่องตัว..หากแต่แล้วกลับคล่องตัวในการดูแลหลาน..เปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผม ป้อนข้าว..และไปเอายา ฯลฯ...

 

 

 

          ความรู้สึกที่เกิดขึ้นขณะนั้นมากกว่าความรู้สึกที่ไปอย่างผู้บำบัด...หากเกิด "ความรู้สึกซาบซึ้ง..และตื้นตัน"..ในรักที่สัมผัสได้จากยายที่มีต่อหลานเดินกลับมาจากตึก..จึงพายายเดินมาพร้อมๆ กันเพื่อพายายไปเอายา..ตามที่เจ้าหน้าที่ตึกบอก..ยายเป็นกังวลเพราะไปไม่ถูก จึงขันอาสาพายายเดินไปและชวนพูดคุย..เพื่อ..อยากดูแล "จิตใจ"..ยายบ้าง แม้น้อยนิดในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ยังดี