ชีวิตหนึ่งในจำนวนหลายร้อยล้านชีวิตที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้ จำได้ว่าชีวิตในวัยเด็ก เป็นชีวิตที่มีความสุขมากที่สุด เมื่อสู่วัยผู้ใหญ่ สุข-ทุกข์ ปะปนกันไป ทำให้ชีวิตที่เคยสดใสเริ่มห่อเหี่ยวลงต้องต่อสู้กับสิ่งต่าง ๆจิปาถะ ที่ทำให้ความสุขเหลืออยู่น้อยนิด...เมื่อเป็นเช่นนี้เราจึงจำเป็นต้องต่อสู้ กับสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์...และแล้วเราจะทำสำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง จนกระทั่งวันหนึ่ง ดิฉันได้อ่าน บทความที่ว่า สุขที่เป็นรากฐาน ทำให้ดิฉันสามารถปัดกวาดความทุกข์ที่มีจิตใจได้เบาบางลง ความสุขเริ่มเข้ามาแทนที่มากขึ้น ดิฉันอยากจะให้คุณลองอ่านดูว่าจะเห็นด้วยกับดิฉันไหมว่า ทุกอย่าง...มันอยู่ที่ตัวเรา
ความสุขที่เป็นรากฐาน คือ ความไม่เบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นการเบียดเบียนผู้อื่นก็จะถูกเขาเบียดเบียนตอบ กลายเป็นการเบียดเบียนกันไปมาจนกลายเป็นคนที่ระแวงอยู่เสมอ
ส่วนการเบียดเบียนตนเอง เช่น การดื่มน้ำเมา การเล่นการพนัน ความเกียจคร้าน และ การละเลยอนามัย เหล่านี้กลายเป็น คนรกโลก เป็นที่ขยะแขยงระแวงภัยของเพื่อนบ้าน ทำให้ครอบครัวของตนไม่มีความสุข ความสุขอันเกิดแต่ความไม่เบียดเบียนกันและกัน คือ การคบหาสมาคมกัน ได้อย่างเยือกเย็นสนิทสนมมองดูกันด้วยสายตาอันแสดงความรัก ทำให้เหมือนกับว่า คนทั้งโลกเป็นบิดา มารดา ญาติพี่น้อยทั้งของตนทั้งสิ้น ไม่ต้องระแวงภัยทั้งเวลาหลับและตื่น
นี่คือ สันติสุข ของโลกที่โลกต้องการอย่างแท้จริง
