บันทึกเรื่องเล่าของวันอังคารที่ 21 มีนาคม 2549

         วันนี้ถึงที่ทำงานแต่เช้า..พบพี่หน่อย (ใหญ่)กำลัง Refresh ตัวเอง...ด้วยการเตรียมความพร้อมในการทำงานด้วยการ...Relaxation จิตใจตนเอง..สักพักพี่เขียว เข้ามาด้วยความสดใสเช่นเคยพร้อมเสียงทักทายที่คุ้นชิน..ตามมาติดๆ ด้วยหนิงและพี่เบิร์ด...พอสักพักใหญ่พี่หน่อย(น้อย)ก็เข้ามาพร้อมน้องหนึ่งลูกชาย ซึ่งสองแม่ลูกพากันตระเวณหาที่เรียนกวดวิชาเพื่อที่จะไม่ให้น้องหนึ่งว่างเกินไปในวันปิดเทอม...สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยขาดเลย...ที่ทำมาเป็นประจำจนเป็นนิสัย...นั่นคือ การทักทายกันด้วย Mind'eye หรือเรียกตามภาษาทางด้านจิตวิทยาให้คำปรึกษา ก็คือ small talk นั่นเอง... ซึ่งส่วนใหญ่ของการมาทำงาน หากเป็น(การตั้งข้อสังเกต) หน่วยอื่น...มักจะมาถึงที่ทำงานด้วยความรู้ที่เมื่อยล้า  แต่หาก "จิตเวช" เราเวลาที่ก้าวย่างเข้ามาที่ Office แล้วจะรู้สึก...อบอุ่น ปลอดภัยเหมือนเป็นที่พักพิง อีกแห่งที่คล้ายบ้าน...นั่นเป็นเพราะว่าที่นี่เรามีเพื่อนที่รู้ใจ..ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน ในการแบ่งปันทั้งทุกข์และสุข...หากเมื่อยามใดที่ใครมีทุกข์...เราจะเข้ามาเมียงมองด้วยความห่วงใย..จนเจ้าของทุกข์ยินยอมที่จะแบ่งเบาและเล่า...เพื่อให้เกิดผ่อนคลาย...แต่หากยามสุข...เราก็ไม่รีรอเลยที่จะกระโจนเข้ามาเพื่อ...ร่วมสุขนั้นด้วยกัน

 

 

 

 

          ปล. วันนี้พี่นางก็ยังคง...ปล่อยให้เราหาข้าวมื้อกลางวันทานเอง...สำหรับน้องหนุ่ยก็ยังคงอ้อนเราว่า...ให้ไปแวะเวียนเยี่ยมกันบ้าง (ตอนนี้น้องหนุ่ยฝึกงานที่ จ.นครพนม _ ด้วยความคิดถึง)