จะ มีสักกี่มากคนที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า..."เรา" กำลังต้องการอะไร...ในชีวิต เพราะต่างวิ่งและแสวงหา...ถึงแม้บางครั้งสิ่งที่แสวงหานั้นจะได้มาครอบครองแล้วก็ตาม...แต่ "มนุษย์" ก็ยังไม่เพียงพอ..ที่จะไขว้คว้า...ในสิ่งนั้นๆ   แล้วอะไรล่ะคือสิ่งที่เรากำลังต้องการ...


          เหนือสิ่งอื่นใดที่ "มนุษย์" แสดงออก..และรับรู้นั่นคือ..พฤติกรรม คำพูด สีหน้า แววตา ท่าทาง บ่งบอกทางอารมณ์...แล้วภายใต้การแสดงออกนั้น..คืออะไร

 

h2o

 

เคยมีใครตั้งคำถามหรือไม่..

เพราะอะไรเราถึงมีพฤติกรรมอย่างนั้น..พูดอย่างนั้น...มีอารมณ์อย่างนั้น  เพราะอะไร
เราคาดหวังอะไร..ต่อการแสดงออกนั้น เราอยากให้เกิดอะไร..

อยากให้อีกคน ชุมชน สังคม...รับรู้ว่าอย่างไรเกี่ยวกับเรา
และหากเมื่อเขาเหล่านั้น..รับรู้แล้ว...เรารู้สึกอย่างไร...

หาให้เจอว่าเรารู้สึกอย่างไร..."ดีใจ เสียใจ ผิดหวัง..." หรือว่าอย่างไร

....................


          เมื่อหาความรู้สึกเจอ..ถามตัวเองต่อไปอีกสิว่า...ที่รู้สึกอย่างนั้น..เรารู้สึกอย่างไรกับความรู้สึกนั้น (Feeling about Feeling) เช่น "รู้สึกเสียใจที่รู้สึกโกรธ..ให้เพื่อน" ความรู้สึกไม่ใช่ความคิด...เราต้องแยกให้ออก...เช่น.."รู้สึกว่าเขาไม่ชอบเรา" นี่คือความคิด แต่หากเปลี่ยนได้เป็น ---> "เรารู้สึกเสียใจที่เขาไม่ชอบเรา"...หาให้เจอกับความรู้สึกที่ซ่อนอยู่..และยอมรับ..ให้ได้

 

 

          จากนั้นภายใต้ความรู้สึกที่เกิดขึ้น...คืออะไร...เราคาดหวังอะไร...และลึกลงไปจากความคาดหวังนั้นล่ะ...คืออะไร..นั่นหมายถึง..จากความคาดหวังดังกล่าว...ส่งผลให้เราเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง....เมื่อเป็นไปตามที่เราคาดหวัง..นั่นคือ..ความอิ่มเอมใจใช่ไหม..และความอิ่มเอมใจนั้นคืออะไร...คือ "ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง..รู้สึกว่าเรามีค่า"..ตรงกันข้าม ลองตรวจสอบอีกครั้งว่า..หากไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง...นั่นทำให้เรารู้สึกไร้ค่าหรือไม่...หากเรายอมรับกับตนเองได้...เราจะเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น...เมื่อเราเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น...สิ่งที่ตามมาคือ..การมองมนุษย์..อย่างที่เรามองเรา..แล้วเราก็จะเข้าใจเขายิ่งขึ้น