ชุมชนเด็กบนดอย

              ในวันที่  19  มีนาคม  2551 หลังจากเดินทางออกจาก อ.แม่ลาน้อย และได้เดินทางถึง อ.แม่สะเรียง  ประมาณ 12.00น ก็แวะทานอาหารกลางวัน และเดินทางไปที่ ต.ป่าแป๋  องแม่สะเรียง ซึ่งระยะทาง 42 กิโลเมตร

ระหว่างทางได้ผ่านหลาย หลายตำบลซึ่งไม่เคยไปมาก่อน ใน แต่ละ ตำบล มีเด็กพิการเยอะมาก ยกตัวอย่างเช่น  รร.บ้านแมอุมป๊อก มีเด็ก อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้   จำนวน 7 คน ซึ่งเด็กทั้ง 7 คนนี้  ข้อมูลที่ได้จาก อาจารย์ผู้สอน มีอยู่ 3 คนที่เป็นเหมือนกันทั้งครอบครัว และในหมุ่บ้านเค้าไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการศึกษาเท่าไหร่ 

      ซึ่งดิฉันคิดว่า ในการจัดการศึกษาสำหรับเด็กประเภทนี้ ต้องให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด ไม่ควรละเลย และได้ทราบมาว่า ครูที่ขึ้นมาบรรจุ เพื่อเอาตำแหน่ง แล้วก็ย้ายกลับ ซึ่งดิฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ในความคิดดิฉันนะค่ะ ส่วนมาก แล้ว จรรยาบรรณในความเป็นครุไม่ค่อยมี(อาจจะแรงไปนิด แต่ความคิดนี้ออกจากจิตใต้สำนึกที่มีค่ะ  ถึงแม้จะไม่ได้เป็นครูเต็มตัว)

   ดิฉันได้รู้จักครูคนนึง ซึ่งลูก มีความผิดปกติ  และเค้าก็ยอมรับในสิ่งที่เป็น และได้จ้าง เด็กนักเรียนด้วยกัน ให้ดูแลและคอยช่วยเหลือ ซึ่งเค้าใช้วิธีเพื่อนช่วยเพื่อน และมันก็ได้ผล เด็กคนนั้นสามารถเข้ากับคนปกติได้  สามารเรียนร่วมกับเด็กปกได้

    ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถ้าให้ความสนใจ และยอมรับมัน ก็จะเป็นผลดีกับเด็กเป็นอย่างมาก   และบ้านเราก็จะลดปัญหาของเด็กเหล่านี้ได้

    ถ้าที่โรงเรียนของท่านมีเด็กที่มีลัษณะที่ไม่ปกติ อย่าปล่อยเฉยนะค่ะ ในเมือเราเป็นครู ก็ต้องพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือเค้าทันทีที่เจอปัญหา