ของ ของใคร ใครก็ว่าดี

แว่นนี้เลนดีมาก

น้องเพียว เพียว ชอบดึงแว่นตาของพ่อมาใส่   มาเล่น  บ่อยครั้ง  จนวันหนึ่งขาแว่นของพ่อหัก ต้องเอาไปเปลี่ยนทั้งกรอบ  ทั้งขา   ก็ไปด้วยกันทั้ง 3 คน ไปร้านตัดแว่นที่อยู่ในห้างใกล้บ้าน
สาวร้านแว่น : ไม่ทราบตัดไปจากที่นี่มั๊ยคะ จะได้ดูรุ่นได้ถูก
คุณพ่อ : เอ่อ..เอ่อ
คุณแม่ : ไม่ได้ตัดที่นี่ค่ะ
สาวร้านแว่น : ....ไม่ได้ตัดที่นี่...เดี๋ยวจะพยายามหารุ่นที่ใกล้เคียงให้นะคะ
                   (หาสักพักนึง ) ไม่ค่อยมีที่ใส่กันได้เลย......เอ.. รุ่นนี้ค่ะ พอจะใส่กันได้
คุณพ่อ : ราคาเท่าไหร่ครับ
สาวร้านแว่น : รุ่นนี้  3,600  ค่ะ
คุณแม่ : อื่อ....แพงกว่า  ราคาแว่นอีกค่ะ
คุณพ่อ : มีรุ่นอื่นมั๊ยครับ
สาวร้านแว่น : ไม่มีแล้วนะค่ะ เพราะว่าคุณไม่ได้ตัดที่นี่  แต่เลนนี้ก็ไม่ค่อยดีนะ  น่าจะดูอันใหม่ไป
                   ดีมั๊ยคะ
คุณพ่อ : ไม่ละครับ ขอกลับไปก่อนแล้วกัน
สาวร้านแว่น : ไม่ต้องใส่เลนกลับไปในกรอบใช่มั๊ยคะ
คุณพ่อ : .ใส่ให้ด้วยครับ  ขอบคุณครับ....
    กลับบ้าน  ด้วยแว่น ขาหักเหมือนเดิม สาวร้านแว่นแถมผ้าเช็ดแว่นมา 1 ผืน
คุณแม่ : เพียว เพียว  เห็นมั๊ยลูก  บอกแล้วอย่าเล่นแว่นของพ่อมันแพงมากนะลูก  
            ตาย..ๆ ๆ ทำไมแพงจัง  แว่นของแม่ทั้งกรอบทั้งเลน  1,390 เอง เพียว เพียว วันหลัง
            ห้ามเด็ดขาดนะลูก
...............................................
2 วันถัดมาก  พ่อไปหาร้านแว่นเดิมที่เคยตัดซึ่งไกลจากบ้านไปสักหน่อย
พ่อไปคนเดียวกลับมาเล่าว่า
สาวร้านแว่นเดิม รู้ว่าตัดไปจากร้านเค้า หารุ่นเปลี่ยนให้คิดราคา  1,600  บาท และเห็นผ้าเช็ดแว่นผืนเก่าที่คุณพ่อใช้อยู่ บอกว่า .อุ๊ย...แว่นนี้เลนอย่างดี  ต้องใช้ผ้าเช็ดแว่นแบบนี้ค่ะ ไม่งั้นเลนจะเป็นรอย
ของ ของใคร  ใครก็ว่าของตัวเองดี  ว่าแล้ว ก็ น้องเพียว เพียว  เก่ง  น่ารัก  ฉลาดมาก ๆ  (เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ยะ)