ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับโขน         โขนเป็นนาฏศิลป์ชั้นสูงอย่างหนึ่งของไทย  มีกำเนิดมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่  20  ปรับปรุงจากการแสดง  3  ประเภท  คือ  การแสดงกระบี่กระบอง  การแสดงหนังใหญ่  และการแสดงชักนาคดึกดำบรรพ์  ได้แก่ไขปรับปรุงให้ประณีต  ตามลำดับ  เมื่อก่อนผู้แสดงโขนจะต้องสวมหัวโขนปิดหน้าทั้งหมด  จึงต้องมีผู้พูดแทนเรียกว่าผู้พากย์  -  เจรจา  ต่อมาได้ปรับปรุงให้ผู้แสดง  ซึ่งเป็นตัวเทพบุตร  เทพธิดา  และมนุษย์ชาย  หญิง  สวมแต่เครื่องประดับศีรษะไม่ต้องปิดหน้าทั้งหมด  เครื่องประดับศีรษะ  ได้แก่  ชฎา  มงกุฎ  รัดเกล้า  กระบังหน้า  ซึ่งมีศัพท์  เรียกว่า  ศิราภรณ์  แต่ผู้แสดงโขนที่สวมศิราภรณ์  ก็ยังรักษาประเพณีเดิมไว้  คือ  ไม่พูดเองต้องมีผู้พากย์  -  เจรจาแทน  เว้นแต่ผู้แสดงเป็นตัวตลก  และฤาษีบางองค์  จึงจะเจรจาเองเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของผู้ที่แสดงโขนเป็นตัวตลก 

ความหมายของโขน

           

               พจนานุกรม  ฉบับราชบัณฑิตยสถาน  ได้ให้ความหมายของโขนไว้ว่า  การเล่นอย่างหนึ่งคล้ายละครรำ  มักเล่นเรื่องรามเกียรติ์  โดยผู้แสดงสวมหัวโขนจำลองต่าง   ที่เรียกว่า  หัวโขน  (2547:208)