นั่งยิ้มกับ จอมอนิเตอร์.....ใครมาเห็นครูอ้อยนั่งยิ้ม  คงจะว่า.....  ครูอ้อย...เรียนมากมั้งนี่  จึงเพี้ยน  นั่งยิ้มกับจอมอนิเตอร์ได้ด้วย  ..

ว่ากันตามจริงแล้ว  ครูอ้อยเคยยิ้มกับ หัวเราะกับ จอมอนิเตอรนี้มานานแล้วมาเกือบ สองปีแล้ว ตั้งแต่เข้ามาอยู่ใน G2K แห่งนี้  

แต่วันนี้...ครูอ้อยยิ้มด้วยความสุข  กว่าทุกวันด้วยซ้ำ  ในขณะที่นั่งมองตัวเลข  ในแผงควบคุม  บล็อก  จัดการบล็อก จะเห็นชื่อบล็อก และจำนวนบันทึกของครูอ้อยมากมาย...

ที่ยิ้ม ยิ้มเพราะความสุข   ที่ครูอ้อยสร้างขึ้นมาจาก  ชีวิต  เกือบหกร้อยวัน  ที่นั่งเขียนเพียรอ่าน ...ทุกวันทุกคืน..

โถ..หากไม่ได้เขียนต่อไป  

โถ..หากไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เคยทำ 

ครูอ้อยจะได้นั่งยิ้มอย่างนี้หรือเปล่า..

ยิ้มเมื่อนึกถึง บันทึกของ ดร.ธวัชชัย 

ยิ้มเมื่อได้อ่านบันทึกของ ดร.ประพนธ์ 

หรือ ของลุงเอก  หมอรุ่ง  ท่านพี่บางทราย และทุกท่านที่รัก  เหมือนอย่างที่ครูอ้อยรัก...

อยากจะพูดว่า...ครูอ้อย เก่า เก๋า..มากๆ  .....จะรู้สึกมากกว่าท่านหรือไม่..เอาอะไรมาวัด  มาชั่ง  มากำหนด  เรามาแข่งขันกันไม่ได้หรอก...

แต่  ครูอ้อยอยากจะบอกว่า..ทุกวินาที  ทุกตัวหนังสือ  ทุกรอยยิ้ม  ทุกคราบน้ำตาแห่งปิติ.....ครูอ้อยมีมากกว่าใครๆ...

ต่อไปนี้  ครูอ้อยก็จะยิ้ม..อย่างมีความสุข ภาคภูมิใจ  สวมเสื้อ  สังคมแห่งการเรียนรู้ 2 ตัวนั้น อย่างสง่าภาคภูมิ..ทำหน้าที่แห่งใจต่อไป..ตราบเท่าที่สมองจะสั่งให้ทำได้...

ครูอ้อยนั่งยิ้มกับจอมอนิเตอร์