แต่ก็แค่เหนื่อยกายเท่านั้น ใจยังเต็ม 100 ครับ

วันที่ 28 กันยายน 2550

วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ที่ 21 นับถอยหลังไปก็จะเหลือเพียง 47 วันเท่านั้น วันนี้เป็นวันที่รู้สึกเหนื่อยจากการทำงานเล็กน้อย แต่ก็แค่เหนื่อยกายเท่านั้น ใจยังเต็ม 100 ครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมต้องตื่นตั้งแต่ 6 โมง เพื่อจัดการตัวเอง ไป round และเข้าห้องผ่าตัดให้ทัน 8 โมงเช้า วันนี้เกิดเรื่องตื่นเต้น เพราะว่าชาฟาลีผ่าตัดคนไข้ของเธอที่มีปัญหามดลูกโผล่ แต่เธอไม่สามารถเข้าช่องท้องด้านหน้าได้และท้ายที่สุดก็ทะลุเข้ากระเพาะปัสสาวะ เลยต้องให้ครูลีมาช่วยเย็บซ่อม ช่วงเวลานั้นผมจึงดูแลคนไข้อีกห้องหนึ่งแทนท่าน ผ่าตัดกับนาตาลีได้แป๊บหนึ่ง ครูหาญก็เรียกให้นาตาลีลงไปช่วยที่คลินิกเพราะคนไข้เยอะมาก ดันดีก็ไม่อยู่ ผมจึงต้องผ่าตัดคนเดียวอีกแล้ว ทุลักทุเลตามเคย ก็มันมีแค่ 2 มือของผมกับอีก 1 มือของพยาบาลส่งเครื่องมือนี่นา และมันก็ผ่านไปด้วยดี วันนี้ครูได้สอนให้ผมส่องกล้องกระเพาะปัสสาวะด้วย นี่เป็นอีกอย่างหนึ่งที่ผมอยากทำมาก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                กว่าจะเสร็จเรื่องผ่าตัดของผมก็ปาเข้าไป 2 โมงครึ่ง ต้องรีบลงไปนั่งกับครูรอย วันนี้ครูผมมาแบบใหม่ เพราะท่านให้ผมตรวจคนไข้แล้วบันทึกการตรวจการหย่อนของมดลูกด้วยระบบ POP-Q ซึ่งระบบนี้เพิ่งนำมาใช้กันตั้งแต่ปี ค.ศ.1996 แต่หมอรุ่นเก่าๆอาจจะไม่คุ้นเคยเท่า grading system เราเลยช่วยกันเรียนช่วยกันสอน และท่านก็เริ่มหัดบันทึกแบบนี้บ้าง ผมโชคดีหน่อยที่คุ้นเคยกับระบบใหม่มาพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่ก่อนมาที่นี่ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เลิกงานก็ 5 โมงพอดิบพอดี นาตาลีก็โทรศัพท์มาหาและถามว่า กระหายไหม ผมก็ตอบว่า yes คิดว่าเธอจะชวนไปนั่งซดน้ำที่ Kopitium ตอนนี้กำลังกระหายกาแฟอย่างแรง ง่วงสุดๆ เธอก็หัวเราะ เพราะเธอต้องการชวนผมไปดื่มเบียร์ครับ เลยตอบตกลงไปอย่างคนใจง่าย เรานัดกันที่ Acid Bar ในย่าน Peranakan ตรงข้ามสถานี Somerset เวลา 3 ทุ่ม <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เดินกลับบ้านไปหาข้าวกินก่อน ซุปเนื้อร้านที่กินอร่อยและเจ้าของที่ถีบจักรยานแล้วยิ้มให้ผมน่ะ เดินไปสบายใจ ได้ยินเสียง ตู่วู้ ตู่วู้ ของนกกาเหว่าแว่วมา เออสินะ นี่นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ยินเสียงนี้ เมื่อ 2 เดือนแรกที่มาที่นี่ ผมได้ยินทุกวัน จนคิดว่าที่นี่เป็นถิ่นประจำของเขา มันหายไปนานมาก เมื่อวานก็ได้ยิน แต่แปร่งๆ เหมือนนกหัดร้องเพลง สงสัยเพิ่งจะออกจากรังแม่กา ชื่นใจครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ปรากฏว่าเขาไม่ขายแฮะ ผมรู้สึกว่านี่เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่ผิดหวังกับร้านนี้ สงสัยจะปิดถาวรอีกแล้ว ทำไมนะ ร้านที่ผมถูกใจ ตั้งใจไปกิน มักจะลงเอยด้วยเจ๊งทุกที เอ..หรือว่าไม่ได้เจ๊ง แต่ย้ายไปที่อื่นที่ทำเลดีกว่านี้ก็ได้นะ เลยตัดสินใจกินก๋วยจั๊บแทน ก๋วยจั๊บที่นี่เขาแยกเส้นและกับออกจากกันครับ รสชาติสู้ที่บ้านผมไม่ได้เลยแม้แต่น้อย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ราว 2 ทุ่มครึ่งผมก็ออกจากบ้าน ไปด้วยรถบัสเพราะจอดที่หลังสถานี Somerset พอดี นาตาลี SMS มาบอกว่าจะสายหน่อย ประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง ผมเลยเลี้ยวซ้ายเข้าไปที่ HMV ก่อน เพราะอยากได้ CD บันทึกการแสดงคอนเสิร์ตของ EnnioMorricone มานานแล้ว และก็ได้สมใจ แพงไปหน่อย แต่กิเลสมันครอบงำซะแล้วครับ เรื่อง CD เพลงนี่ห้ามใจยากมากเลยครับ เสียอย่างเดียวที่ตอนนี้ที่บ้านผมเปิดเครื่องเสียงไม่ได้ เพราะคุณจ้าเธอจะกดปุ่มเล่นจนได้เรื่อง เคยใส่ CD เข้าไป 2 แผ่น เดือดร้อนผมต้องเปิดกระปุกเครื่องเสียงซ่อมเองมาแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เข้าไปตามที่นัด วันนี้เรามี หว่อง ฟุก คุณหมอ วี และเสมียนห้องคลอดอีกคนชื่อ ฌอน เธอเป็นสาวอินเดีย ตัวใหญ่ คุยสนุก เรามีกัน 5 คนครับในค่ำคืนนี้ เลิกราแยกย้ายจากกันก็เที่ยงคืนครึ่ง ผมไม่ค่อยชอบที่นี่นักเพราะดนตรีเสียงดังไปหน่อย คุยกันฟังไม่ถนัดหู แต่ที่ชอบก็คือ ที่นี่เขามีรถบัสรอบดึกไว้บริการครับ เริ่มวิ่งตั้งแต่ 5 ทุ่มกว่าไปจนถึงตี 4 เลย เป็นรถที่ขึ้นต้นด้วย N หรือ NR ครับ ราคาแพงกว่าช่วงเวลาปกติประมาณ 5 เท่า ผมก็เลือกกลับกับรถบัส นั่งชมเมืองยามดึก รถรายังขวักไขว่ครับ อาจจะเป็นเพราะว่านี่คือถนน Orchard ก็เป็นได้นะ ค่าโดยสาร 3 เหรียญ ก็เหมาะสมกันดี วันนี้ก็จบลงไปอีกวัน สิงคโปร์