เรียนรู้แบบไม่รู้ตัว

 

    ดิฉันเป็นครูพลศึกษารับผิดชอบสอนกีฬาบาสเกตบอลทั้งในรูปแบบการสอนในห้องเรียน และการฝึกสอนนักกีฬาทีมบาสของโรงเรียน จากประสบการณ์พบว่าการที่จะทำให้เด็กเล็กๆ มีทัศนคติที่ดีต่อการฝึกทักษะบาสเกตบอลเป็นเรื่องยาก เพราะกีฬาบาสมีทักษะค่อนข้างยาก ดังนั้นถ้าเด็กไม่รักไม่ชอบจริงเมื่อมาฝึกทักษะเริ่มต้นก็จะเบื่อและท้อใจไปในที่สุด เมื่อเด็กมาฝึกครั้งแรกๆ มักจะไม่ชอบฝึกทักษะ เด็กส่วนใหญ่อยากจะเล่นทีม ทั้งที่ตนเองยังไม่มีทักษะขั้นพื้นฐาน ดังนั้นครูฝึกจึงต้องใช้เทคนิคที่จะให้เด็กฝึกทักษะโดยไม่เบื่อหน่าย จากประสบการณ์พบว่า การฝึกโดยไม่ให้เด็กรู้ตัวว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นการฝึกเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการฝึกเริ่มต้น วิธีการที่ดีที่สุดคือให้เด็กแข่งขัน อาจจะจับคู่ เรื่องแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ยกตัวอย่างเช่น การฝึกเลี้ยงลูกระยะไกล เราแบ่งเด็กเป็นสองพวกอยู่ที่เส้นหลังของสนาม คนที่หนึ่งของแต่ฝ่ายถือบอล เมื่อผู้ฝึกให้สัญญาณ แต่ละฝ่ายเลี้ยงลูกไปยังเส้นหลังของอีกฝ่ายหนึ่งแล้วกลับมายังเส้นหลังของฝ่ายตนเองแล้วส่งลูกให้คนที่สอง และต่อๆ ไปจนครบ ฝ่ายใดหมดคนก่อนถึงเส้นหลังของตนเองก่อนเป็นผู้ชนะ  เมื่อเด็กเลี้ยงลูกคล่อง ก็เพิ่มการยิงลูกหน้าแป้นเข้าไปอีก โดยแต่ละคนจะต้องยิงลูกให้ลงห่วง ถ้าไม่ลงต้องยิงซ้ำจนลูกลง การฝึกอย่างนี้เป็นการเรียนรู้แบบไม่รู้ตัว

      ท่านที่สนใจทดลองฝึกดู เพราะว่าดิฉันทดลองทำดูแล้วได้ผลดีมาก เมื่อเด็กเกิดทักษะพื้นฐาน เด็กจะชอบเล่นบาสตลอดไปไม่เปลี่ยนแปลง