ระหว่างขับรถกลับมาจากการเป็นนักศึกษาที่มอ. มาเป็นอาจารย์ที่ มอย. วันนี้ เกิดความคิดแบบเฉียบพลันขึ้นมาว่า ออ. ระดับการศึกษาต่างกันมีผลต่อยานพาหนะที่ใช้ด้วย แฮะ แฮะ.. มันเป็นไปได้จริงๆ ครับ

  1. ย้อนกลับไปในระดับประถมศึกษา ไม่มีรถขับ และไม่เดินไปโรงเรียน แต่ซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของพ่อ หรือไม่ก็ซ้อนท้ายจักรยานของพี่
  2. มัธยมศึกษา เริ่มด้วยการเดินครับ เพราะโรงเรียนกับบ้านพักติดกันเลย ยุคนี้เป็นยุคยานพาหนะที่ดีที่สุด คือ เท้า พร้อมกับวิธีการมุดรั่วโรงเรียนครับ เนื่องจากบ้านติดรั่วโรงเรียน แต่อยู่ไกลจากประตู รร. ครูฝ่ายปกครองเลยสงสารทำทีมุดไว้ให้เฉพาะ
  3. ปริญญาตรี พ่อซื้อจักรยานให้คันหนึ่ง (ตราฟามิงโก) เป็นสมบัติส่วนตัว ปั่นจักรยานอยู่สี่ปี ในมอ.ครับ วันนี้ไปดูอีกทีไม่ค่อยเห็นใครปั่นจักรยานกันแล้ว เสียดายจังเลย (ส่วนจักรยานของผมคันนั้น บริจาคให้น้องเมทใช้ต่อเมื่อผมจบ)
  4. ปริญญาโท ได้รถมอเตอร์ไซด์มาคันหนึ่งครับ พ่อซื้อให้เหมือนกัน ใช้อยู่สามปีครึ่ง และตอนนี้ก็ยังใช้อยู่
  5. ตอนนี้ไปเรียนปริญญาเอก ก็เปลี่ยนเป็นขับรถยนต์ เหตุผลไม่ใช่เพราะความเท่นะครับ แต่ระยะมันไกลกันมาก และต้องรีบเร่งในการเดินทาง เช่นอย่างวันนี้ ออกจาก มอย.(มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา) ไป มอ. (มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ว.ปัตตานี)ตอน 07.30 น. เข้าเรียนเวลา 09.00 น. ถึง 12.00 น. ก็ต้องบึ่งรถกลับมาสอนที่ มอย. อีกครั้งตอน 13.15 น.
  6. แหะ แหะ ถ้าจบเอกได้ ขอเปลี่ยนรถเป็น  camry ป้ายแดงสักคัน นะครับ

เห็นถึงความสัมพันธ์เลยนะครับ