อนุทิน #99067

มีกรณีศึกษา จากซีแอตเติล มลรัฐวอชิงตัน ซึ่งเป็นเมืองฝนตกชุกมากแห่งหนึ่ง พบว่ามีผู้ที่ซึมเศร้าในช่วงฤดูหนาว (Seasonal affective  disorder : S.A.D ...T_T) จำนวนมาก  เชื่อว่าเพราะอากาศครึ้มทั้งปี ไม่ฝน ก็หนาว..วิธีการรักษา คือ การใช้โคมไฟที่มความสว่าง 10,000 lux เป็นเวลา 30 นาทีต่อวัน ซึ่งเป็นปริมาณแสงมากพอยับยั้งเมลาโทนิน ที่ทำให้ง่วง - ซึม กลางวัน นอนไม่หลับตอนกลางคืนได้
( 1 lux คือความสว่างที่ตารับ เท่ากับแสงเทียน 1 ดวงในความมืด - ไฟฟลูออเรสเซนต์ในบ้านทั่วไปสว่าง 200-500 lux - แสงอาทิตย์ตอนกลางวัน 10,000-100,000 lux) 
...
น่าคิดว่า ฝนตก น้ำท่วมในบ้านเรา คงไม่เป็นไรเพราะแสงมากมาย เพียงแต่ไม่ควรเอาแต่อยู่ในห้อง ออกมารับแสงตะวัน คุยกับเพื่อนบ้าน (อย่างสันติ) วันละ 30 นาทีนะคะ 

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (3)

"การแบ่งปัน" ให้ความรู้สึกถึงความงดงามของผู้ให้และผู้รับนะครับ ;)...

ขอแสดงความชื่นชมคุณหมอบางเวลา ครับ ;)...

ป.ล. 10,000 lux นี่ ... เขาบอกไหมครับว่า มีผลต่อสีผิว อิ อิ

ฮืมม์..น่าคิดเหมือนกันคะ

แต่แค่ 30 นาทีน่าจะไม่ทันดำอย่างมีนัยสำคัญ :-D

อัสสลาม มาลัยกุม อั๊ฟนี่กามลนาเซ่น - คุณปอ-ปลา.

- ที่จริงก็อยากทำตามที่ว่ามา..แต่ปัจจุบันและในอนาคตนั้น เข้าใจว่าเพื่อนบ้านมีมากแต่ไม่ค่อยมีคุณภาพ (ของผู้เขียนคนเดียว หรืออาจจะโชคดีที่มีไม่เหมือนใคร ) ตอนย้ายมาอยู่ใหม่ๆเพื่อนบ้านที่ดีก็ไปเป่าประกาศเสียแล้วว่า สองคนผัวเมีย( ก็คู่ของผู้เขียนไง )คู่นี้กระจอกมาก..ดูสิหล่อนหาว่าเราเป็นนก..ยังไม่ทันได้บินเลยหล่อนคนเดิมเล่นแรงอีกแล้ว เที่ยวนี้หาว่าอวดร่ำอวดรวย เอ..หรือจะจริงเพราะดันผ่อนบ้านหมดเป็นคนแรกในหมู่บ้าน หลายคนถูกธนาคารยึด ที่ผ่อนหมดเร็วเพราะช่วงนั้นรัฐบาลลดภาษีต่างหาก..ทำสัญญาไว้๑๕ปี ขนาดเห็นสลิปจากธนาคารยังคิดว่าไม่น่าผ่อนไหว คิดดูสิผ่อน๘,๕๐๐เป็นต้น๑บาท๔๐สตางค์ ( เขียนไม่ผิดเพราะตรวจทานแล้ว ) ตอนลาออกมาได้บำนาญ๘,๖๒๔บาทเหลือ๑๒๔ บาทเท่านั้น!อย่าว่าแต่ค่าน้ำหรือค่าไฟเลยครับยังไงๆก็ไม่พอกินสามารถผ่อนหมดใน๑๑ปี สำหรับผมภาษิตที่ว่าอย่าเหยียบเรือสองแคมนั้นคงใช้ไม่ได้เสียแล้ว ที่มีบ้านเองได้ทุกวันก็เพราะดื้อ..ไม่เชื่อภาษิตไทย เท้าซ้ายยกจากกองทัพเท้าขวายังอยู่กับบริษัท..ถ้าเหยียบแคมเดียวคงตกน้ำไปแล้ว..อยู่ไปอยู่ไปจึงพบว่าหมู่บ้านนี้เพื่อนบ้านไม่ดี..ใครเข้ามาอยู่ใหม่หล่อนรีบไปถล่มสองคนเราเสียเละเลย ขนาดไม่มีมะนาวน๊ะพี่แกยังยำเราขนาดนี้..แต่ที่อยู่ได้ตลอดรอดฝั่งเพราะชีวิตทอทหารต้องอดทน ปัจจุบันค่อยดีขึ้นกว่าตอนมาอยู่ใหม่ พอเกษียณจากงานบริษัทก็มีเรื่องเขียนได้เยอะแยะ วันๆจึงไม่เห็นจะต้องไปยุ่งกับเพื่อนบ้านที่ดีเลยนี่หว่า ! ผมคุยกันในเน็ท..เพื่อนและญาติก็พอมีอยู่ที่ฟินิคบ้าง เบเกอร์สฟิลด์บ้าง แถวสัตหีบมากที่สุดเพราะไปร้องคาราโอเกะกันบ่อยๆ อยากฟังเพลงอะไรดีล่ะครับ..อ๋อ..สนต้องลมเหรอ ?เอาของใครล่ะ ?

สวัสดีครับเพื่อนไกลบ้าน.

โตนี่ - ฟาง

๑๑ ต.ค ๕๔