อนุทิน #97744

อยู่ในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯอย่างมีความสุข ต้องมีความอดทน ทนต่อทุกสภาวะอากาศและสิ่งแวดล้อมรอบตัว รวมทั้งเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายที่ต้องวิสาสะกันเกือบตลอดเวลา ภาวะปากกัดตีนถีบ รีบร้อนหาเงิน เพื่อความอยู่รอด ทำให้เพื่อนไทยขาดน้ำใจไปเยอะ

ยกตัวอย่างวันนี้ ประมาณสี่โมงเย็น ฉันเรียกแท็กซี่ที่ถนนข้างวัดโพธิ์ จะไปบ้านที่บางพลัด นับแล้วถึงสิบสองคันถึงได้รถ ในจำนวนนั้นครึ่งหนึ่งไม่ยอมจอด ทั้งๆที่เปิดสัญญาณไฟ “ว่าง” ที่เหลือยอมจอด แต่ไม่ยอมไป เหตุผลเขาคงมีในใจ แต่เราไม่อาจล่วงรู้ได้และไม่อยากเดา ไม่ยอมรับผู้โดยสารพอทำเนา บางคันออกอาการเย่อหยิ่ง และพูดไม่สุภาพเป็นของแถม คันสุดท้ายที่ยอมไปส่งเรา ก็ไม่เบา ไม่ยอมเปิดแอร์ ต้องแอบกระซิบแบบเจียมตัว ว่า “ลูกพี่ ลุงร้อนเปิดแอร์ให้หน่อยสิ” ถึงยอม แต่แบบไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)