อนุทิน #93757

ในยามที่ใครสักคนร้องไห้

คำปลอบโยนทั้งหลายคือสิ่งที่โหยหา

แต่ในบางเวลาแล้ว

สิ่งที่ต้องการที่สุดอาจเป็นความเงียบ

เงียบ....เพื่อฟังเสียงจากหัวใจ

เงียบเพื่อให้ความหวั่นไหวที่มีนั้น  สงบนิ่ง

หรือหากต้องมีมากกว่านั้น...

เพียงมีใครสักคนนั่งเป็นเพื่อนก็เพียงพอแล้ว

เพียงสายตาที่มองอย่างเข้าใจ ไม่ตัดสิน ก็เพียงพอที่จะสร้างความอบอุ่น เชื่อมโยงกับโลกภายนอก

อาจต้องปล่อยเวลาสักพัก

ให้ความเงียบเยียวยาจิตใจ

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

ใช่ค่ะ  ขอเพียง ใคร สักคน

ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้  ไม่ต้องปลอบใจก็ได้

ขอแค่   รับฟังเรา และ

มีไหล่หรือ อกอุ่นๆ ไว้ให้เราพักพิงแค่นี้  ก็พอเนอะ *^_^*

อย่าโศกเศร้า....เมื่ออยู่คนเดียว

อย่าร้องไห้.....เมื่อไม่มีใครรัก

เพราะโลกใบนี้ยังมีเรื่องราวต่างๆ อีกมากมาย....ที่จะทำให้เรายิ้มและหัวเราะได้ตลอดทั้งวัน

ขอบคุณคุณชาดามากค่ะ

ขอบคุณคุณอักขณิชค่ะ

เป็นข้อคิดและกำลังใจที่ดีมากค่ะ