อนุทิน #9199

โดดเดี่ยว เดียวดาย บินว่อน

กัดกร่อน หัวใจ  มิหาย

ก่อนเคย ร่วมเคียง คู่กาย

ไฉน จากไป ไม่มอง

ดีเลว เห็นชัด ถูกทาง

มิใย เหมินมาง เศร้าหมอง

ประชา มวลมิตร มองจ้อง

มิใช่ แต่ต้อง  โนทูโก

ไปเถิด นกน้อย บินเดี่ยว

ขับเคี่ยว เหล่ามาร ผยอง

ไม่ต้อง หวนกลับ มามอง

มวลชน ถูกต้อง  ไม่คลาย

เกิดมา บินเดี่ยว ต้องบิน

ไม่ต้อง โรยริน ห่วงหาย

คนเก่ง จักต้อง ไม่ตาย

ไม่ให้ วายร้าย ครองเมือง

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)