อนุทิน #9142

สวัสดีอีกแล้วครับทุกๆท่าน อนุทินของผมคราวนี้ เป็นเรื่องของคนละทิ้งโอกาสอันแสนดีครับ อยากจะเขียนเล่าให้ฟังเป็นอนุทินของชีวิตนะครับ ใครละทิ้งโอกาสอันแสนดีหรือครับ ไม่ใช่ใครที่ไหน ตัวผมเอง แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมากว่า ๑๐ ปีแล้วนะครับ บังเอิญนึกขึ้นได้ เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า อย่างที่ผมบอกเอาไว้ในประวัติว่า ผมเคยเป็นผู้สื่อข่าวอยู่สยามรัฐ หนังสือพิมพ์เก่าแก่ ตอนนั้นท่านคึกฤทธิ์ ยังมีชีวิตอยู่นะครับ ใครๆก็ทราบว่าลูกศิษย์ท่านคึกฤทธิ์ในสยามรัฐ แต่ละคนเป็นนักคิดนักเขียนมือดีระดับประเทศกันทั้งนั้น ในการประชุมกอง บอ กอ ของสยามรัฐทุกๆครั้ง พี่ๆเขาก็จะบอกผมว่า เฮ้ย..ธนากร มีอะไรก็เขียนมาซิ พี่จะเปิดหน้าหนังสือพิมพ์ให้ถ้ารักที่จะเขียน จะเขียนลงในหนังสือพิมพ์รายวัน หรือรายสัปดาห์ก็ได้  ดีไม่ดีอย่างไรพี่จะช่วยขัดเกลาให้....ท่านทั้งหลายครับ คนไทยทั้งประเทศมีกี่คนที่จะได้รับโอกาสอันนี้.. ผมไม่ทราบว่ามันสมองอันบอบบางของผมคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น  จนแล้วจนรอดผมก็ไม่เขียนอะไรเลย ผมเสียดายโอกาสที่เสียไปอย่างยิ่ง...ผมจึงอยากจะบอกทุกๆคนว่า อย่าละทิ้งโอกาสทองของชีวิต เหมือนกับที่ผมเคยทิ้งมันมาแล้วนะครับ....แต่ผมจะนำความล้มเหลวในอดีต มาเป็นข้อเตือนใจ ในวันนี้ครับ

เขียน:

ความเห็น (0)