อนุทิน #90046

เมื่อเด็กๆ ม.5  ผ่านไป  ครูแอนก็ยังเดินออกไปไหนไม่ได้ไกลนัก  เจ้า ม.4  อีกกลุ่มหนึ่งซึ่งก็เป็นลูกๆ ในที่ปรึกษาปีที่แล้วเหมือนเดิม  เดินมากับพลพรรคอีกกลุ่มใหญ่  พร้อมดอกพุดมาลัยคล้องมือช่อใหญ่พอตัวที่เรียงร้อยมาอย่างน่าเอ็นดู  พร้อมกับขอให้ครูหยุดนั่งลงอีกครั้งบนเก้าอี้ใต้ถุนอาคารตัวเดิม  แล้วก็มอบพวงมาลัยคล้องมือพวงน่าเอ็นดูพวงนั้นให้แก่ครู  ที่ประทับใจครูยิ่งกว่ามาลัยคล้องมือพวงนั้น...เมื่อได้ยินประโยคที่เขาพูดบอกครูแอนว่า " ครูครับ...ผมร้อยเองเลยนะครับ....เมื่อวานนี้ "

แสดงถึงความตั้งใจจริงของเค้าเลย.....ขอบใจมากลูก ครูเลยแทนคำขอบใจด้วยคำอวยพรที่พรั่งพรูจากครูสู่ศิษย์...เหมือนกับที่  2  กลุ่มก่อนหน้านี้ได้รับไปเฉกเช่นเดียวกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าพวกเค้า ขอบใจนะลูก...ที่ยังไม่ลืมครู

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

แอนคะ พี่รุ่งก็คือพี่แจ๋วไงคะ แอนเห็นภาพของพี่แล้วจำได้มั๋ยคะ

อ้าว....เหรอคะ....พี่แจ๋ว

หวัดดีค่ะ

แอนซื่อบื้อจังก่อนนี้แอนไม่ได้ดูเลยว่าพี่รุ่งก็คือพี่แจ๋ว

โทษทีค่ะพี่

พี่แจ๋ว...แอนน่ะเซฟเบอร์พี่แจ๋วไว้แล้วค่ะ ไว้ค่อนโทรคุยกับน้าเฉี้ยงน้าผันบ้างนะคะ

พี่แจ๋วสบายดีนะคะ

คงสนุกกับงานน่ะค่ะ

แอนกำลังมึนดีเลย....กับการเรียนต่อโทน่ะค่ะ....อิอิอิ....เพิ่งนึกได้....ว่าจะเรียนเลยเพิ่งเรียนน่ะค่ะ

หนำซ้ำโดนที่บ้านดังเรื่องให้เรียนก่อนนี้แล้วไม่เรียน อิอิอิ ทำไงได้ล่ะคะ ตะก่อนสนุกกับเด็ก กับชาวบ้านเพลินไปหน่อย

พี่แจ๋วสบายดีนะคะ

น้องแอน