อนุทิน #88855

๑๐๖. ความงามและพื้นฐานความเป็นสากลที่ออกมาจากจิตใจคนทุกชาติภาษา

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเดินออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อกลับบ้านหลังจากฝนตกกระหน่ำและพายุพัดแรง น้ำเจิ่งนองไปตลอดทาง จึงพยายามเรียกรถแท๊กซี่ที่วิ่งผ่านหน้ามหาวิทยาลัย แต่ถนนรื่นและทัศนวิสัยไม่ดี แท๊กซี่ทุกคันจะแสดงอาการว่าเห็นผมก็ต่อเมื่อรถวิ่งเกือบเลยผมไปแล้ว หากหยุดก็คงจะทำให้เกิดอุบัติเหตุทั้งต่อรถที่อยู่ข้างหลังและตนเอง พอโบกไปได้สักพักหนึ่งผมก็เปลี่ยนใจจะเดินข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่งซึ่งต้องเดินสัก ๑๐ นาที แต่ระหว่างนั้นก็มีรถขับมาจอดและลดกระจกลงเหมือนจะถามข้อมูล แต่ก็กลับเป็นนักศึกษา บอกว่าจะข้ามไปฝั่งโน้นและจะวนกลับผ่านไปพอดี ขออาสาไปส่งและชวนให้ผมขึ้นรถ เมื่อนั่งไปแล้วก็ได้ทราบว่าเป็นนักศึกษาปี ๔ เทอม ๑ ของวิทยาลัยนานาชาติและบ้านอยู่บางแค แต่เธอเข้าใจว่าผมมาส่งลูกที่มหาวิทยาลัยและเรียกผมว่าน้าตลอด เธอกำลังจะกลับบ้านและสังเกตว่าผมโบกรถอยู่หลายคันแต่ไม่ได้รถสักที เมื่อทราบว่าที่พักผมอยู่บนเส้นทางกลับบ้าน ก็เลยอาสาไปส่งให้อีกจนถึงในหมู่บ้าน เมื่อลงผมกล่าวขอบคุณพร้อมกับบอกว่าขอชื่นชมพ่อแม่และครูอาจารย์เธอด้วย

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)