อนุทิน #88429

บทละครชีวิตของคนบางคนช่างยุ่งเหยิงจนผู้ชมเวียนหัว  ไม่รู้ว่าคนแสดงเองจะเวียนหัวหรือไม่  แล้วใครเป็นคนเขียนบทให้แสดงล่ะ  ก็ตัวละครนั่นแหละเป็นผู้เขียน  แล้วอะไรเป็นแรงผลักดันให้เขียนล่ะ(ขอยืมสำนวนคุณวอญ่ามาใช้)  คงจะเป็นเพราะกิเลส ตัณหา ความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ สติและปัญญา  ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ  ก็เพราะเขาไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนให้รู้จักเอาชนะความอยากมาตั้งแต่เด็ก  เขาจึงเติบโตเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงแต่ลำต้นคดโค้งไม่ได้รูปไม่ได้ร่าง 

   อนุทินนี้เขียนให้กับลูกจ้างคนหนึ่งที่ลาออกไปอย่างกระทันหันเพราะปัญหาส่วนตัว  เสียดายที่เธอเป็นคนตรง ซื่อสัตย์  ไม่ปากมาก ขยันขันแข็ง ทำงานดี  ไม่สร้างปัญหากดดันนายจ้าง  ไปคราวนี้ขอให้เป็นการเลือกเส้นทางที่ถูกและขอให้เป็นสิ่งที่เธอพอใจเถิด   

เขียน:

ความเห็น (0)