อนุทิน #86549

บทกวีของโกศล  กลมกล่อม เงียบสะท้อน ไม่น่าชื่อว่าซื้อไว้ 10 ปีพอดี

"พอฝนฉ่ำน้ำใสไหวกระเพื่อม

ใบไม้เหลื่อมซ้อนวงจนเต็มหมด

ธารน้ำเชี่ยวเรี่ยวรุดสุดรันทด

รุนแรงจรดโตรกหินยินโครมคราม"

กลับคิดถึงเพลงเขมรไทรโยคได้ไง?

เขียน:

ความเห็น (0)