อนุทิน #8538

@8314  นึกถึงเพลงบรรเลงจีนที่ชื่อ "ผิงซาลั่วเยี่ยน" (เพลงบรรเลงจีนที่มีลีลาไพเราะเหมือนเสียงของ ห่านป่า(ยาม)ร่อนถลาลงผืนทราย เรียบเรียงขึ้นเมื่อปี พ.ศ.1634)

กู่อินเจิ้งจง  กล่าวถึง "ผิงซาลั่วเยี่ยน" ไว้ตอนหนึ่งความว่า

เจี้ยหงอูจือหย่วนจื้อ เสียอี้ซื่อจือซินซุงเหย่ : ขอหยิบยืมความมุ่งมั่น(การเดินทางอันยาวไกล) ของห่านป่ามาเขียนถึงความในใจของ อี้ซื่อ

ความในใจของอี้ซื่อ (อี้ซื่อ=นักปราชญ์=hermit/recluse) นั้นเหมือนปณิธานของฝูงห่านป่าอพยพ เพื่อหลีกหนี ความหนาว+ความวุ่นวาย+ฟอนเฟะของสังคม  ปลีกวิเวกไปอยู่ตามป่าเขา+สถานที่อันอบอุ่น (ใจ)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)