อนุทิน #75262

"คิดถึงแม่ ฉบับที่ 2" (ฟังจากคนเล่าให้ฟัง) เมื่อตอนที่ผมยังเล็กๆ ยังเดินไม่ได้เคลื่อนที่ด้วยการคลาน แม่จะเลี้ยงผมอยู่ที่ศาลาท่าเรือที่ใช้เป็นท่าแจวส่งคนข้ามฟาก (ท่าวัดบางแคใหญ่ ใกล้ๆกับอนุสรณ์ ร.2) แม่จะผูกเปลด้วยผ้าถุงของแม่ที่ไม่ใช้แล้ว เมื่อมีคนจะข้ามฟากแม่จะฝากคนรู้จักให้ไกวเปลให้ระหว่างที่แม่แจวเรือไปส่งคนข้ามฟาก บางครั้งไม่มีใครอยู่ที่ท่าเรือเลยสักคนเดียว ขณะที่ผมยังนอนหลับอยู่แม่จะให้ผมนอนกับพื้นกระดานศาลา ห่มผ้าให้แล้วเอาเชือกผูกขาไว้กับลูกกรงศาลาที่ใช้สำหรับคนนั่งพิง เพื่อป้องกันไม่ให้ผมตื่นขึ้นมาแล้วคลานตกศาลาหรือตกน้ำตาย เป็นความฉลาดของแม่ ตอนที่ผมยังเด็กอยู่ผมก็คงไม่ฉลาดที่จะแก้เชือกเองได้ ถ้าเป็นเด็กสมัยนี้คงแหกปากร้องลั่นบ้านแล้วถ้าถูกแม่ผูกเชือกขาไว้กับเสาหรือลูกกรง ทำให้ผมมีชีวิตมาจนถึงอายุ 59 ปีได้ ความดีของแม่ผมยังคงจำอยู่ในจิตใจของผมตลอด ผมไม่เคยได้กินนมกระป๋อง นอกจากนมของแม่ จำได้ว่าเวลานอนกลางคืนต้องจับนมแม่ก่อนจะหลับทุกคืน เป็นความสุขในวัยเด็กของผม แม่จะสอนให้ผมไหว้ คนทุกคนที่แม่รู้จักแม่เป็นครูของผมที่ผมจะไม่ลืมสิ่งที่แม่สอนผม พรุ่งนี้ผมจะเริ่มพายเรือ

เขียน:

ความเห็น (0)