อนุทิน #74732

ก่อนจะถึงวันนี้...ที่บ้านคลองใหญ่

จากอดีตครูบรรจุใหม่เมื่อ ปี 2530 จนถึงวันนี้ เป็นผู้อำนวยการชำนาญการพิเศษ
ความประทับใจที่ไม่เคยลืมเลือน คือ น้ำใจอันงดงามและความไร้เดียงสา
ของนักเรียนตัวเล็กๆที่บ้านคลองใหญ่ วังน้ำเย็น อดีตจังหวัดปราจีนบุรี
วันที่ฉันได้รับคำสั่งย้าย...น้ำตาเด็กๆที่พรั่งพรูหน้าเสาธง..วันนั้นถ้าฉันไม่มีครอบครัว
ฉันคงไม่ต้องฝืนใจละทิ้งเด็กๆเหล่านั้นมา

     "ครูขา...หนูไปรับจ้างลอกปอได้เงินมาสิบบาท..หนูให้ครูช่วยเป็นค่ารถค่ะ
หนูไม่อยากให้ครูย้ายไปเลย...แต่หนูเข้าใจว่าครูมีครอบครัว...ต่อไปนี้หนูคงไม่เห็นยิ้มสวยๆ..และเสียงเพลงเพราะๆจากครูอีกแล้ว..ต่อไปนี้นายเสริมคงต้องแกล้งหนูทุกวัน"

      นี่เป็นคำพูดและน้ำใจของเด็กหญิงคนหนึ่ง "บุษบา"ที่มีฐานะยากจน พ่อแม่ต่างทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ ทิ้งเธอไว้กับยายแก่ๆคนหนึ่งเท่านั้น  ฉันน้ำตาพรั่งพรู...กอดเธอทั้งน้ำตา ..ฉันไม่เคยลืม "ด.ญ.บุษบา"

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)