อนุทิน #73217

อึ้งกิมกี่ (7): มองให้ไกล แต่ต้องตะกายให้ถึง กับ การพัฒนาแบบเลี้ยวผิดทาง

 (ต่อ)....ส่วนครูก็น่าเห็นใจหากต้องการก้าวหน้า ก็ต้องทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ เวลาที่ให้ครอบครัว ให้ลูกศิษย์ ก็น้อยลง เด็กก็น่าสงสารที่ช่วงเวลาหนึ่งของเขาต้องถูกชลอเพราะต้องรอให้ครูก้าวหน้าก่อน ครูจึงทุ่มเวลาเอาใจใส่เต็มที่เหมือนเดิมได้  ก็ไม่เข้าใจพวกที่ชอบสั่งหรือเปลี่ยนทิศทางไปโน่นมานี่เคยเข้าใจเห็นความจริงไหม ว่าที่พยายามจะพัฒนานั่นน่ะ  มันเดินหน้าจริงหรือ  คุณภาพการศึกษาไทยไม่ต้องพูดถึง เพราะโรงเรียนมีหลากหลายพอๆกับโรงแรมตั้งแต่ไม่มีดาวจนถึง 5 ดาว มองให้ไกล ตะกายให้ถึง ขาไม่ติดดินก็ไม่เป็นไร ต่อขา เหยียบบ่า เหยียบหลัง จะเป็นดาว ลืมคิดถึงความจริงไปข้อหนึ่งว่า การจะสร้างตึกให้ใหญ่โตมโหฬาร โดยไม่คำนึงถึงอิฐชั้นแรกๆ แล้ว หากฐานรากมันไม่แข็งแรงวันหนึ่งมันก็พัง เพราะมันคงต่อขึ้นไปได้ไม่นาน  แม้จะมองทะลุมิติข้ามศตวรรษไปข้างหน้า (จนลืมก้มมองพื้นที่ตัวเองยืนอยู่) (มีต่อ)

เขียน:

ความเห็น (0)