อนุทิน #69026

อ่านบันทึกเมืองลับแลของน้องเลิศฤทธิ์ ศรีหงส์

แล้วอารมณ์กลอนมันพาไป

ดันด้นจนจบอารมณ์กลอนได้เหมือนกัน ตลกจริง

ลับแล แลลับตา พาใจเศร้า

สุดจะเหงา ว้าเหว่ วิเวกโหวง

โครงเครงเก่า เล่าขานนั้นวังเวง

ข่อยบรรเลงขับขานกังวานไพร

 

เขียน:

ความเห็น (0)