อนุทิน #68063

อรุณรุ่งเบิกฟ้าคราฝน สุริยนต์อับแสงไร้แรงฉาย

ฝนกระหน่ำค่ำคืนหนาวแสนเปลี่ยวดาย

รำพันหมายเหมือนว่าสั่งหลั่งน้ำตา

สกุณา ร่ำเรียกว่าเพรียกหา

ไม่พบหน้าไม่เคยเห็นเป็นไฉน

วิหคแว่วเคยวอน..อ่อนแรงใจ

จากเรียมไกลใจอยู่เคียงคู่เอย

 

เขียน:

ความเห็น (0)