อนุทิน #67111

เช้าวันนี้เสียงวิทยุที่เปิดไว้ทั้งคืน แว่วเข้ามาเป็นเสียงปลุก อย่างน้อยก็เป็นการปลุกให้ตื่นจากความหลับใหลเพราะในรายการพูดถึงว่าวันนี้ ปาเข้าไปวันที่ 18 กรกฎาคมแล้ว หน้าที่ ที่สมควรจะทำ เรากลับยังทำไม่ได้เต็มที่แต่เรื่องงานช่วยงานจรทั้งหลายกลับมีเข้ามาไม่ขาดสาย บางทีคนเราอาจต้องหยุด ทำจิตให้นิ่ง ๆ แล้วค่อยเลือกที่จะก้าวเดินต่อไป บางทีที่สงบ ๆ สักแห่ง ที่ไม่ต้องพบเจอใครอาจจะเป็นที่ ๆ ดีสำหรับผม เพราะนับแต่จำความได้มา ผมยังไม่เคยหยุดนิ่งเลย ชีวิตเต้นไปตามกระแสสูงกระแสต่ำทุกข์สุขร้อนเร่า รนราน จิตไม่เคยหยุดนิ่ง พลังจึงกระจัดกระจาย ทำอะไร ไม่เต็มที่ไม่เต็มแรง ไม่รู้แจ้งไม่เห็นจริงสักที ไม่น่าเชื่อว่าโดยแท้จริงแล้ว วัยชีวิตที่มองเห้นความวุ่นวายมักจะเป้นช่วงวัยที่จะเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญ ส่วนจะเปลี่ยนได้หรือไม่ ก็อยู่ที่ว่าได้ก้าวไปในทางที่เปลี่ยนแปลง หรือเข้าไปติดกับดักของลูซิเฟอร์ การเมือง สังคม การทำมาหากินข้างนอกโน้นวุ่นวาย จิตใจเราก็วุ่นวาย ความฝันที่อยากเห้นสังคมดีงามมันเริ่มเลือนรางไปทุกที จิตใจเราเองที่เคยฝักใฝ่กับเรื่องนี้ก็อ่อนล้า รักเธอสยามประเทศ

เขียน:

ความเห็น (0)