อนุทิน #65445

วันนี้ธรรมทิพย์ได้ฝากกลอนไว้ เลยขออนุญาตต่อเติม กาพย์นี้ลงไป

เหน็บหนาว ระร้าวจิต       ชวนพินิศ ฤทธิใจ

ขุนเขา สูงสุดไกล           ให้ร่มไม้ ให้พักพิง

อดทน แม้เสียดฟ้า          ชาวพารา พาประวิง

โอบอ้อม ล้อมทุกสิ่ง        ให้ความจริง นิ่งแนบนาน 

 

เขียน:

ความเห็น (0)