อนุทิน #62067

@62060 ดิฉันเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ค่ะ ทุกวันนี้ ดิฉันก็ยังคงใช้ผ้าห่มนวม ที่ปาป๊าห่มครั้งสุดท้ายก่อนไปสวรรค์อยู่ วันที่ปาป๊าจะไปสวรรค์ ดิฉันได้ยินเสียงมโหรี มารับด้วยค่ะ และดิฉันก็กอดท่านไว้อยู่คนเดียว ส่วนคุณแม่ และคนอื่นๆ ล้วนมาช้าไป 1 ก้าว 1 วินาที แบบไม่น่าเชื่อ เวลาที่คิดอะไรไม่ออก ก็ไปนั่งหน้าพระพุทธรูป แล้วก็คุยกับพระพุทธรูป และ คุณพ่อ คุยในใจ เดี๋ยวก็จะคิดออกทุกอย่างค่ะ.. ทุกอย่างล้วนเป็นความทรงจำดีๆ ของเราพ่อลูก รวมทั้งคำสัญญาว่า ดิฉันจะดูแลทุกๆ คนแทนท่านค่ะ.. อิ อิ แต่อย่างไรก็ตาม ลูกต้องมีประสบการณ์ที่เขาได้คิดเอง ทำเอง ลองเอง ด้วยตัวของเขาเอง บางครั้งก็ต้องลองให้เขาอยู่เองแบบที่เราอยู่ไกล  เพื่อการใช้ชีวิตยาวไกลของเขาเองในวันข้างหน้าด้วย เป็นกำลังใจให้นะคะ ()

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)