อนุทิน #58258

พลันที่ใจเป็นสุขขึ้นมาฉันนึกถึงใครคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับความไม่ปกติที่เกิดขึ้นในร่างกาย ฉันเองก็เคยต่อสู้ และกังวล ทำอย่างไรใจเราจะยอมรับการเกิดขึ้น มันเจ็บปวด และใจกังวลทันที จิตกระโดดไปตั้งรับและคิดไปต่างๆนาๆ ต่อเมื่อหายใจเข้า ออกช้าๆ พลันรู้ว่าอาการที่เริ่มฟุ้งกลับสงบลง สติกำกับรับรู้ ปัญญาน้อมรับพิจารณาค่อยๆมองข้างใน เสียงบอกว่ามันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น และจะดับไป ขอเพียงฉันไม่กระโตกกระตาก มองนิ่งๆ ปวดให้รูว่าปวด เฝ้ามองว่าปวดเกิดขึ้นอย่างไร นิ่งเฉยเผลอใจแป๊ปเดียว เขาแอบไปตอนไหน ฉันตามไม่ทัน

เขียน:

ความเห็น (0)