อนุทิน #51093

อนุทินที่ ...55 5 ..จำไม่ได้

วันนี้ ไปงานศพอาแปะเที่ยง ที่จังหวัดขอนแก่น ได้พบหน้าญาติ ๆ ที่แทบจะไม่ได้ไปมาหาสู่กันเลยอีกครั้ง ...ก็ดีใจมาก 

เพราะต่างฝ่ายต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง และมีภาระต่าง ๆ ที่ต้องดูแล

จากกันครั้งนี้ก็สุดที่จะคาดเดา ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก

นี่แหละชีวิต...กัมมุนา วัตตีโลโก...สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

***

กลับถึงบ้านเย็นมากแล้ว ..ออกไปปั่นจักรยานในหมู่บ้าน พบน้องเหมียว จากสสอ. ที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาเป็นเพื่อนบ้านเมื่อไม่นานมานี้เอง

ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานซึ่งกันและกัน

อืม...ทุกที่ต่างมีปัญหาการทำงานที่แตกต่างกันออกไป

ให้ข้อคิดกับน้องว่า ปัญหาคือสิ่งที่เราต้องแก้ไข ไม่ใช่การเอะอะโวยวาย การช่วยเหลือซึ่งกันและกันและการรักษาน้ำใจของผู้ร่วมงานสำคัญที่สุด

การพูดคุยครั้งนี้ย้ำเตือนความรู้สึกเรื่องการปล่อยวางมากขึ้น

อัตตาหิ อัตโนนาโถ...ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน..ดีที่สุดค่ะ

***

ขอบคุณค่ะน้องเหมียว...^_^

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)