อนุทิน #49372

ต้นงิ้วมองไกลราวไร้หนาม

สัมผัสงิ้วงดงามมีหนามไหน่

ปล่อยชีวิตผิดลูกเขาเมียใคร

คือหนามงิ้วนี่ไงน่าใคร่ครวญ

กาม เป็นโทษ

โกรธ เป็นทุกข์

เขียน:

ความเห็น (0)