อนุทิน #46150

"บุคคลพึงรู้ว่าตนนั้นเป็นที่รัก ไม่พึงกระทำบาป เพราะว่าความสุขไม่เป็นผลที่ผู้ทำชั่วจะพึงได้สุขโดยง่าย เพราะผู้เกิดมาแล้วจะต้องตายไปจากโลกนี้ หากทำกรรมใดไว้เป็นบุญและบาป บุญและบาปนั้นจะเป็นสมบัติของเขา เขาจะพาเอาไป จะติดตามเขาไป ประดุจเงาติดตามตน ฉะนั้นบุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งแก่ชนทั้งหลายในโลกหน้า" (พุทธพจน์จากพระไตรปิฎกเล่มที่๑๕ ข้อที่๓๓๖)

 

เขียน:

ความเห็น (0)