อนุทิน #44271

เสียดาย แต่อย่าเสียใจ

        นักเรียนที่ชั้น ม.๖/๕ ที่ผู้เขียนดูแลคนหนึ่ง  อยู่ดี ๆ ก็
เบื่อหน่ายไม่อยากมาโรงเรียน   พ่อแม่ทุกข์ใจทำอะไรไม่ได้   
พยายามช่วยเหลือด้วยการพูดคุยทางโทรศัพท์   และไปเยี่ยม
ถึงบ้าน  ซักถามปัญหาและ  แนะนำช่วยเหลือ   
สุดท้ายรับปากว่าจะมาเรียนก็ไม่มา....

        วันนี้ได้ทำหน้าที่ครูที่ปรึกษาอย่างดีที่สุดแล้ว   อนาคต
ข้างหน้าเขากำหนดทางเดินของเขาเอง    คนเป็นครูได้แต่เพียงเสียดาย  และบอกตัวเองว่า  อย่าเสียใจเพราะ
"สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)