อนุทิน 36128 - ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ

มัสยาหรือที่หลงงับเหงื่อที่มีผู้หย่อนสายเบ็ดแล้วถูกกระตุกจนขอเบ็ดแทงเข้าไปในปากแล้วนั้น ย่อมถูกชัก ถูกดึง จะปล่อยก็ไม่ได้ จะคลายก็ไม่ออก
ดังนั้นมัสยาที่ติดเบ็ดนั้นคงมิต่างอะไรกับคนที่ติดอยู่ในโลกียสุข ทีหลงงับเหยื่อ คือ “กิเลสและตัณหา” ที่มีผู้หย่อนสายเบ็ดไว้ โดยเสกสรร ปั้นแต่งเหยื่อชิ้นงาม ด้วยความวิจิตรตระการตาเพือให้เราติด เราหลงในเหยื่อชิ้นงามนั้น

เขียน 12 Apr 2009 @ 07:11 ()


ความเห็น (0)